บัติก็สามารถรวบรวมได้แล้ว หลังจากรวบรวมแล้วก็ยังสามารถบำเพ็ญต่อได้ เพิ่มความก้าวหน้าในการบำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ ทั้งสองอย่างไม่ได้ขัดขวางกันเพียงแต่มีน้อยคนที่เพิ่งถึงขั้นข้ามพิบัติก็รวบรวมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้ากลายเป็นกึ่งเซียนอาจารย์ผู้เฒ่าปรารถนาที่จะรวบรวมรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้ามาตลอด น่าเสียดายที่ยังไม่มีความคืบหน้าในเรื่องนี้
“หืม? อวี้จือน้อยและลู่หยางน้อยมาแล้วหรือ?” อาจารย์ผู้เฒ่ารับรู้ถึงร่างสองร่างที่ทางเข้ายอดเขาคุมขัง จึงลงมาบนพื้นหยุดการบำเพ็ญ ยิ้มแย้มไปต้อนรับ“อาจารย์ผู้เฒ่า ไม่ได้พบกันนาน ข้าและศิษย์พี่ใหญ่มาเยี่ยมท่าน” ลู่หยางเห็นอาจารย์ผู้เฒ่าก็ทักทายอย่างสุภาพ ทำให้อาจารย์ผู้เฒ่าหัวเราะฮ่าๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กที่ผู้ใหญ่รัก“อาจารย์ผู้เฒ่า” ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้าเล็กน้อย นับเป็นการคำนับแล้ว“พอเถอะ พูดอะไรว่ามาเยี่ยม ข้าเดาว่าพวกเจ้าสองคนมาที่นี่รับรองว่ามาส่งนักโทษแน่ๆ” อาจารย์ผู้เฒ่าดูเหมือนเด็ก แต่นิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขารู้แจ้งในใจ“ที่ไหนกันล่ะ พวกเรารู้สึกว่าอาจารย์ผู้เฒ่าพบอุปสรรคในการบำเพ็ญบ้าง จึงจับผู้บำเพ็ญระดับสูงที่สามารถชี้แนะการบำเพ็ญของท่านได้ในระยะยาวมาจากเมืองหลวงโดยเฉพาะ”เมื่อนักโทษในยอดเขาคุมขังได้ยินว่าลู่หยางจับคนมาอีกคน ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังและชะเง้อคอออกไปดู อยากรู้ว่าครั้งนี้จับบุคคลสำคัญคนไหนมาอีกบุคคลสำคัญมีชื่อมีเสียงในย
