“พี่ศิษย์ลู่หยาง พวกข้าขอลา” เอ้าหลิงทั้งสามสาวกล่าวเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋มาเมืองหลวงด้วยความคิดว่าจะมาสนุกเท่านั้น เมื่อเรื่องจบลงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อส่วนจิ่นไฉเหวย นางมาเมืองหลวงด้วยจุดประสงค์ที่สำเร็จลุล่วงแล้วเช่นกัน ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อเช่นกัน“แล้ว อาจารย์หลวงคนที่สองแห่งต้าอวี๋และพลเอกหยก……”จิ่นไฉเหวยหิ้วอาจารย์หลวงคนที่สองและพลเอกหยกที่ถูกอัดเป็นระนาบ ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร“เมื่อเป็นของรางวัลของสหายทั้งสาม ก็ย่อมเป็นสิทธิ์ของสหายทั้งสามที่จะจัดการ” เมิ่งจวินจื่อไม่มีความคิดที่จะแย่งชิงกึ่งเซียนทั้งสองนี้ เขาเป็นคนมีเหตุผลเสมออีกทั้งมีอวี้จือออกไปจับกวานซานไห่ ของรางวัลชิ้นใหญ่ที่สุดนี้ก็ได้มาแล้ว รายละเอียดปลีกย่อยก็ไม่สำคัญแล้ว“แต่อาจารย์หลวงคนที่สองยังคงควรค้นจิตโดยตรง ไม่เช่นนั้นเขาจะฉวยโอกาสใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญสายใยโชคชะตาเป็นเค้า หลบหนีได้ง่าย” เมิ่งจวินจื่อเตือนด้วยความหวังดี
“ได้” แม้เมิ่งจวินจื่อจะไม่พูด เอ้าหลิงก็วางแผนจะจัดการเช่นนี้อยู่แล้ว“อ้อใช่ ท่านผู้อาวุโสจิ่น เนื่องจากผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าของท่านเป็นประเภทมิติ ท่านจะมี… ความขัดแย้งกับบรรพบุรุษเซียนห่านไห่หรือไม่?”ลู่หยางถามอย่างอ้อมค้อม เขากลัวว่าในอนาคตหากมีการแย่งชิงตำแหน่งเซียน ทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้กัน เขาจะไม่รู้ว่าควรช่วยฝ่ายใดลำบากใจจิ่นไฉเหวยมองลู่หยางที่นั่งย่อเข่า ตบไหล่ที่เ
