งและเจียงเหลียนอี๋ยิ้มอย่างลึกลับ แต่ไม่บอกเหตุผลให้เสือน้อยตนนี้รู้ถือเป็นการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ……“บรรพบุรุษผู้เฒ่าบรรลุเซียนจริงๆ ด้วย” ตระกูลเมิ่งจัดการกลุ่มองค์ชายรองเสร็จเรียบร้อย กลับบ้านเฉลิมฉลอง ดื่มสุราสังสรรค์ถ้วยชนกันไม่ขาดสาย ไม่มีใครคิดว่าบรรพบุรุษผู้เฒ่าที่มีวิทยายุทธ์กึ่งเซียนตามตำนานจะบรรลุเซียนอย่างไม่ให้ตั้งตัวเพื่อป้องกันการรั่วไหลของข้อมูลเกี่ยวกับเมิ่งจวินจื่อ ทำให้กวานซานไห่รู้ตัว ก่อนหน้านี้ผู้ที่รู้ว่าเมิ่งจวินจื่อบรรลุเซียนก็มีเพียงเจียงผิงอันและอวี้จือสองคนเท่านั้นที่อวี้จือรู้ก็เพราะหลังจากนางฝ่าขั้นได้แล้ว ได้ไปที่วังหลวงเพื่อทดสอบระดับความสามารถของตน จากนั้นเจียงผิงอันคิดว่าหากตนเองแพ้คนเดียวคงไม่ดี ควรชวนเมิ่งจวินจื่อมาร่วมด้วยอวี้จือจึงได้รู้ว่าเมิ่งจวินจื่อก็บรรลุเซียนแล้วเช่นกันม้าแก่และหัวหน้าผู้ดูแลสวี่ในฐานะพี่น้องร่วมสาบานของเมิ่งโป่เทียน ก็เข้าร่วมการเฉลิมฉลอง ดื่มจนเมามายเมิ่งโป่เทียนเมาแอ๋ หาน้องชายคนที่สองและคนที่สามมา โอบคอม้าแก่แล้วรินเหล้าใส่ปากมัน
“ม้าแก่ ข้าเห็นว่าเด็กลู่หยางไม่เลวนะ สมองปราดเปรื่องพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป แม้ว่าโชคจะแย่ไปหน่อย แต่ตระกูลเมิ่งของเรามีเซียนคุ้มครอง ดูครั้งนี้สิ วุ่นวายขนาดไหน ก็ยังถูกบรรพบุรุษผู้เฒ่ากดไว้ได้”“ข้าคิดว่าโชคของเขาไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก”ม้าแก่ชำเลืองมองพี่ใหญ่ที่เมามาย คิดในใจว่ามีเซียนมันสำคัญอะไร
