เรื่องอำยุขัยใกล้หมดจริงหรือ?”……“แสดงละครหมำยควำมว่ำอย่ำงไร? ฮ่องเต้ไม่ได้สิ้นพระชนม์จำกควำมชรำ ถ้ำส่งลูกท้อเซียนไปตอนนี้ยังทันอยู่หรือ?”
เซียนอมตะยังไม่ตื่นเต็มที่ ยังคงหำวพลำงขยี้ตำอย่ำงง่วงงุน “ลูกท้อเซียน? เด็กอวี้ไม่ได้บอกหรือว่ำนำงพบเพียงลูกเดียว ส่วนรำกฐำนฟ้ำดินหำยไปทำงไหนไม่ทรำบ สิ่งดีๆ แบบนี้ลู่น้อยเจ้ำกินเองเถอะอย่ำงไรเสียฮ่องเต้ที่อำยุขัยใกล้หมดก็แค่แกล้งท ำเท่ำนั้นแหละ”“แกล้งท ำหรือ?”ลู่หยำงตกตะลึง เขำคิดว่ำ “กำรแสดงละคร” ที่เซียนอมตะพูดถึงนั้นหมำยถึงงำนศพของฮ่องเต้ แต่จำกที่ฟังดู แม้แต่กำรที่ฮ่องเต้มีปัญหำเรื่องอำยุขัยก็เป็นกำรแกล้งท ำด้วย?เมื่อได้ยินเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนเสียงสูงขึ้น เซียนอมตะจึงค่อยๆ ตื่นเต็มที่ แล้วเอ่ยขึ้นว่ำ “ถ้ำเขำใกล้จะตำยแล้วจริงๆ ข้ำคงไม่ให้เขำเป็นอัครเสนำบดีหรอก”“เซียนน้อยรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ำอำยุขัยของฮ่องเต้เป็นกำรแกล้งท ำหรือ?”“ก็ไม่ได้รู้ตั้งแต่แรกหรอก ก็ตอนที่ข้ำเป็นเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนในช่วงสำมเดือนนั้น ตอนที่เตรียมจัดงำนเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปีของส ำนักเวิ่นเต๋ำ ไม่ใช่ว่ำข้ำไปประชุมที่วังหลวงและได้พบฮ่องเต้ครั้งแรกหรือ ตอนนั้นข้ำถึงได้รู้ว่ำเขำแกล้งท ำ”“นั่นมันตอนที่พบกันครั้งแรกไม่ใช่หรือ!”นี่เป็นเรื่องที่แม้แต่อวี้จือก็คำดไม่ถึง ฮ่องเต้ปลอมแปลงตัวเองจนลู่หยำงไม่รู้ หลอกคนทั้งใต้หล้ำ หลอกกวำนซำนไห่ได้ แต่กลับไม่
สำมำรถหล
