ลุเซียนทั้งคู่ในกำรต่อสู้ครั้งสุดท้ำย!”“ช่ำงคำดไม่ถึงจริงๆ ตลอดหนึ่งแสนปีที่ผ่ำนมำ ไม่เคยใช้พลังของผลกำรบ ำเพ็ญเลย แกล้งท ำเป็นกึ่งเซียนตลอด อดทนได้จริงๆเมิ่งจวินจื่อ ข้ำกวำนประเมินเจ้ำต ่ำไปจริงๆ!”เมิ่งจวินจื่อยิ้มบำงๆ “กำรตกปลำน่ะ ต้องอำศัยควำมอดทนอยู่แล้ว ดูสิวันนี้ไม่ใช่ว่ำจับปลำได้แล้วหรือ”
กวำนซำนไห่มักระมัดระวังในกำรกระท ำเสมอ หลีกเลี่ยงกำรต่อสู้เมื่อเป็นไปได้ เพรำะกำรต่อสู้ย่อมมีแพ้มีชนะ แต่ตรำบใดที่ไม่ต่อสู้เขำก็จะยืนอยู่ในต ำแหน่งที่ไม่มีวันพ่ำยแพ้ นี่เป็นเหตุผลที่เขำส่งเจียงผิงอันออกไป หำกเขำรู้ว่ำเมิ่งจวินจื่อก็บรรลุเซียนแล้ว เขำจะไม่มีทำงปรำกฏตัวในเมืองหลวงเด็ดขำดกวำนซำนไห่ท ำเหมือนไม่ได้ยินค ำยั่วยุของเมิ่งจวินจื่อ เขำหัวเรำะเย็นชำ “ตอนที่ข้ำสั่งให้พลเอกหยกสกัดกั้นลูกท้อเซียน ท่ำนก็ไม่ออกมำ ปล่อยให้ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ไปเช่นนั้น ช่ำงไร้น ้ำใจจริงๆ”นี่เป็นค ำพูดที่กล่ำวหำจิตใจ กวำนซำนไห่ตั้งใจพูดเรื่องนี้ขึ้นมำให้ทั่วเมืองหลวงได้ยินชัดเจน เพื่อบอกให้ประชำชนของแคว้นต้ำเซี่ยรู้ว่ำ ฮ่องเต้ที่พวกเขำเคำรพนั้น เป็นเพียงเครื่องมือที่เซียนน ำมำใช้คิดค ำนวณและจัดกำรเท่ำนั้น นี่เป็นเรื่องที่สำมำรถสั่นคลอนต ำแหน่งของฮ่องเต้ในใจประชำชนได้!แต่เมิ่งจวินจื่อไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย ยังคงมีท่ำทีสบำยๆเหมือนเดิม “แล้วท่ำนรู้ได้อย่ำงไรว่ำฮ่องเต้สิ้นพระชนม์จริงๆ?”“หรืออีกนัยหนึ่ง ฮ่องเต้มีปัญหำ
