เซียนอมตะนั่งบนบัลลังก์เย็นชา ถอนหายใจเบาๆ“เก้าอี้นี้ทั้งแข็งทั้งเย็น ได้เป็นเจ้าของดินแดนกลางแล้ว แต่กลับไม่จัดหาเก้าอี้ดีๆ สักตัว”ฮ่องเต้: “……”แต่เดิมข้ารู้สึกว่านั่งบนบัลลังก์ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมเจ้าพูดเช่นนี้ ทำให้ข้าดูน่าสงสารเช่นนี้“โจวเทียนรู้จักความสุขสบายจริงๆ บัลลังก์ฮ่องเต้ที่เขาทำสบายกว่านี้มาก”โจวเทียนมีความสนใจหลากหลาย รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการเต้นรำ การทำข้าวของในครัวเรือน และอื่นๆ เครื่องประดับในวังหลวงของประเทศปีศาจล้วนเป็นของที่โจวเทียนทำเองทั้งสิ้นจากแง่มุมนี้ ระดับของวังหลวงประเทศปีศาจสูงกว่าพระราชวังแคว้นต้าเซี่ยมาก เพราะเป็นฝีมือของกึ่งเซียนข้าวของในถ ้าพักของห้าเซียนยุคโบราณล้วนเป็นฝีมือของโจวเทียนจิ่นไฉเหวยได้ยินว่าแม้แต่โลงศพของบิดานางก็เป็นฝีมือของโจวเทียน หากพูดถึงฝีมือด้านนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ยังเทียบโจวเทียน
ไม่ได้ ถึงขั้นด้อยกว่ามาก นี่คือความแตกต่างระหว่างขั้นรวมร่างกับกึ่งเซียน ไม่อาจใช้เทคนิคใดๆ ชดเชยได้!“ตราหยกอยู่ที่ไหนนะ?” เซียนอมตะนั่งบนบัลลังก์ไม่อยู่นิ่งสำรวจไปทั่ว“หาตราหยกทำไม?” ลู่หยางถาม นี่ไม่ได้อยู่ในแผนนี่“ดูว่าตราหยกเป็นอย่างไร ไม่ใช่ว่าคนเป็นฮ่องเต้ล้วนต้องมีตราหยกหรอกหรือ ข้าผู้เป็นเซียนในฐานะฮ่องเต้ถั่วรุ่นแรก ดูว่าตราหยกของแคว้นต้าเซี่ยเป็นอย่างไร จะได้ป้องกันและสร้างตราหยกให้ต่าง”เซียนอมตะทำอะไรพิถีพิถัน เมื่อเป็นฮ่องเต้ก็ต้องมีลักษ
