สิ่งที่บรรพบุรุษกำกับการสร้าง พวกเจ้าเว้นหน้าไว้บ้างบรรพบุรุษเจียงผิงอันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการหลอมเครื่องมือจะไปหาวัตถุเซียนมากมายเพื่อตกแต่งได้ที่ไหน
ยังมีเพียงจิ่นไฉเหวยที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง จึงไม่ถึงกับเที่ยวจับผิดไปทั่วจิ่นไฉเหวยมองบัลลังก์ด้วยสายตาเป็นประกาย “บัลลังก์นี้ขายได้เท่าไร?”ตระกูลฉงฉีของพวกเขากำลังต้องการลิ่นซือพอดี หากสามารถขายบัลลังก์ได้ ก็จะไม่เสียเที่ยวแล้วเซียนอมตะอธิบายด้วยความหวังดี ทำลายความคิดของจิ่นไฉเหวย “เป็นเพียงของตกแต่ง ขายไม่ได้กี่ลิ่นซือหรอก”กลุ่มคนขโมยบัลลังก์ไปพร้อมกับเที่ยวชมท้องพระโรงต้าหมิงไปด้วย ชี้โน่นชี้นี่“บัลลังก์นี้จะขนย้ายอย่างไร?” เจียงเหลียนอี๋ถาม บัลลังก์นี้เป็นสิ่งของที่มีเจ้าของ ไม่สามารถเก็บเข้าไปในแหวนเก็บของได้ หากขนย้ายไปตรงๆ เช่นนี้ ก็จะเป็นที่สะดุดตาเกินไป“ข้าเอง” จิ่นไฉเหวยอาสา เรียกใช้รูปแบบของผลแห่งการบำเพ็ญเป็นเค้าแบบระนาบ ยื่นสองมือออกไป มือหนึ่งอยู่ด้านบน อีกมือหนึ่งอยู่ด้านล่าง บัลลังก์พอดีอยู่ตรงกลางนางตบมือเบาๆ บัลลังก์ก็หายไปทันที แทนที่ด้วยกระดาษแผ่นหนึ่ง“เรียบร้อย”
จิ่นไฉเหวยกดบัลลังก์ให้เป็นระนาบ ม้วนเป็นม้วนภาพ กอดไว้ในอ้อมอก เช่นนี้เป้าหมายก็จะเล็กลงมาก“รูปแบบของผลแห่งการบำเพ็ญเป็นเค้าของเจ้าใช้สะดวกดีนะ”“แน่นอน อย่าว่าแต่เพียงบัลลังก์เลย แม้แต่พระราชวังทั้งหลัง ข้าก็สามารถกดให้เป็นระนาบได้” จิ่นไฉเหวยภาคภูมิใ
