ที่คฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง เนื่องจากตระกูลเมิ่งมีศัตรูรอบด้านคนนอกจึงไม่สามารถเข้าคฤหาสน์ตระกูลเมิ่งได้ แต่เมิ่งโป่เทียนเห็นแววในอนาคตของลู่หยาง จึงให้สิทธิ์ลู่หยางในตระกูลเมิ่งเท่ากับเมิ่งจิ่งโจวนั่นคือสิทธิ์ทุกอย่างยกเว้นสิทธิ์ในการสืบทอด รวมถึงการนำคนนอกเข้ามาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเมิ่งโป่เทียนได้ยินว่าลู่หยางใช้มือของกรมอาญากำจัดองค์ชายสี่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าลู่หยางและตระกูลเมิ่งของพวกเขามีวาสนาต่อกัน“พี่ลู่หยาง ท่านกลับมาแล้วหรือ?” เมิ่งจิ่งอวี้เห็นลู่หยางกลับมา ก็วิ่งมาหาอย่างตื่นเต้น“พี่คนนี้เป็นใครหรือ?” เมิ่งจิ่งอวี้มองดูเซี่ยเทียนที่อยู่ข้างหลังลู่หยางอย่างสงสัย
เมื่อได้ยินเมิ่งจิ่งอวี้เรียกตนเองว่าพี่ หน้าของฮ่องเต้กระตุกเล็กน้อยเขารู้จักเมิ่งจิ่งอวี้ เขาถึงขั้นไปร่วมงานฉลองครบร้อยวันของเมิ่งจิ่งอวี้ด้วยตนเองมารดาของพี่น้องเมิ่งจิ่งโจวคือพี่สาวคนโตของฮ่องเต้ ซึ่งก็คือองค์หญิงใหญ่ เมื่อพูดถึงลำดับญาติ พี่น้องเมิ่งจิ่งโจวล้วนเป็นลูกหลานของเขา“เขาชื่อเซี่ยเทียน แม้วิทยายุทธ์จะไม่ค่อยดี แต่สมองใช้การได้ตอนนี้ตามข้ามา” เซียนอมตะพูดด้วยท่าทางเหมือนหัวหน้าโจร ในหูของเมิ่งจิ่งอวี้ฟังดูเท่อย่างประหลาดเมิ่งจิ่งอวี้กะพริบตา เรียกอย่างน่ารัก “สวัสดีพี่เซี่ย”ตอนนี้ฮ่องเต้เริ่มเสียใจแล้ว ทำไมถึงลืมไป การติดตามเด็กหนุ่มอย่างลู่หยางแม้จะได้ประสบการณ์ แต่ลู่หยางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเมิ่งจิ่งโจว
