ลวงอย่ำงรวดเร็ว แม้แต่นักปรำชญ์ใหญ่ในหอแปลเอกสำรหลวงก็ตกตะลึงกวีนิพนธ์ที่ดีไม่เพียงท ำให้มีชื่อเสียงตลอดกำล ที่ส ำคัญกว่ำนั้นคือยังสำมำรถเป็นวิธีกำรบ ำเพ็ญของผู้บ ำเพ็ญแบบขงจื๊อได้“นี่ยังดีกว่ำกวีนิพนธ์ของโจรเฒ่ำปู้อวี่อีกหลำยส่วน น่ำกลัวว่ำสิ่งที่ลู่หยำงเรียนรู้ไม่ได้อำศัยแค่โจรเฒ่ำปู้อวี่ พรสวรรค์ด้ำนกำรบ ำเพ็ญแบบขงจื๊อของเขำเองก็น่ำตกใจมำก!”“อิทธิฤทธิ์เวทมนตร์ ผู้ฝึกฝนกระบี่ ผู้บ ำเพ็ญแบบขงจื๊อ…พรสวรรค์นี้ยังเหนือกว่ำโจรเฒ่ำปู้อวี่ ภำยนอกเล่ำลือกันว่ำเขำมีวัตถุดิบในกำรเป็นเซียน ค ำเล่ำลือไม่ผิดจริงๆ”
“พวกท่ำนสังเกตประโยคในส่วนที่สองนี้ ‘ค้นหำท่ำมกลำงหมู่คนนับร้อยพัน เมื่อพลันเหลียวหน้ำ กลับพบคนผู้นั้น ภำยใต้แสงโคมเลือนรำง’ ภำยนอกบอกว่ำนี่เขียนถึงสำวน้อยคนหนึ่งของส ำนักเฉิงแต่ข้ำกลับมีควำมเห็นที่แตกต่ำง”“ท่ำนฉวนอยำกพูดอะไรหรือ?”“พวกท่ำนคงเคยได้ยินเรื่องเล่ำเกี่ยวกับลู่หยำงมำมำกมำย ในเรื่องเล่ำเหล่ำนั้น พวกท่ำนเคยได้ยินเรื่องเล่ำเกี่ยวกับเรื่องระหว่ำงชำยหญิงของเขำบ้ำงไหม ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวใช่ไหม นี่แสดงว่ำลู่หยำงอำจไม่สนใจเรื่องระหว่ำงชำยหญิง กวีนิพนธ์บทนี้ก็ไม่ได้ตื้นเขินอย่ำงที่ผู้คนพูดกัน”“ภำยใต้เงื่อนไขใหญ่นี้ มำดูประโยคนี้ ‘คนผู้นั้นกลับอยู่ที่แสงโคมเลือนรำง’ ‘คนผู้นั้น’ หมำยถึงใคร มีควำมเป็นไปได้มำกที่หมำยถึงตัวเขำเอง!”“ดังนั้นควำมหมำยของประโยคนี้ก็คือ ลู่หยำงผ่ำนควำมยำกล
