นพอจะยอมรับได้
“เดี๋ยวก่อน ทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำงอยู่ที่ไหน!”ทุกคนตกตะลึงเมื่อพบว่ำทำรกอมตะหำยไปต่อหน้ำต่อตำทันใดนั้น หลินจงเหรินรำวกับถูกอะไรบำงอย่ำงชน กระเด็นออกไป ติดอยู่บนต้นไม้โบรำณ“เป็นทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำง ทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำงล่องหน!” มีคนปฏิกิริยำไว เดำได้ว่ำทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำงท ำอะไรทำรกอมตะสำมำรถใช้ท่ำไม้ตำยส่วนใหญ่ของลู่หยำง ลู่หยำงเคยพยำยำมเรียนท่ำที่เรียกว่ำ “คำถำล่องหน” ในช่วงขั้นสร้ำงฐำนผลคือซ่อนเพียงร่ำงกำย ไม่ซ่อนเสื้อผ้ำ เนื่องจำกประโยชน์จ ำกัด ลู่หยำงจึงแทบไม่ได้ใช้แต่ทำรกอมตะแตกต่ำง มันไม่มีเสื้อผ้ำ จึงใช้ได้โดยไม่ต้องกังวลหลินจงเหรินที่ต้องกำรออกมำควบคุมสถำนกำรณ์ถูกทำรกอมตะซัดกระเด็น ทุกคนจึงวุ่นวำยอีกครั้ง บำงคนจัดกำรกับเซียนอมตะ บำงคนค้นหำทำรกอมตะ ในระหว่ำงนี้ยังมีคนพยำยำมออกมำสั่งกำรทุกคน แต่ก็ถูกทำรกอมตะเอำชนะเช่นกันในพื้นที่จิตวิญญำณ ลู่หยำงคิดว่ำ จับโจรต้องจับหัวหน้ำ ดูเหมือนว่ำแม้ทำรกอมตะจะไม่มีสติปัญญำ แต่สำมำรถใช้สัญชำตญำณท ำกำรตอบสนองที่สมเหตุสมผลที่สุดได้
ทำรกอมตะใช้ท่ำไม้ตำยอย่ำงไม่หวงแรง ขณะเดียวกันก็ใช้“กลืนฟ้ำ” ดูดซับพลังวิเศษในป่ำลั่วเทียน คนอื่นดูดซับพลังวิเศษได้ไม่เร็วเท่ำทำรกอมตะ ไม่นำนพลังวิเศษในป่ำลั่วเทียนก็หมดลง ทุกคนใช้พลังวิเศษไปเท่ำไหร่ก็เหลือน้อยลงเท่ำนั้น ไม่สำมำรถเติมได้อีกหำกใครหยิบลิ่นซือออกมำดูดซับพลังวิเศษ ก็จะถูกท
