ชนะทำรกแรกก ำเนิดที่หนึ่งด้วยหรือ?“นับแบบนั้นไม่ได้” เซียนอมตะใช้ตรรกะที่ชัดเจนซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก อธิบำยเหตุผลให้ลู่หยำง“เจ้ำดูสิ เซียนช่วยเจ้ำเอำชนะทำรกอมตะ ทำรกอมตะก็ฟังค ำสั่งของข้ำ ไม่ใช่ค ำสั่งของเจ้ำ”“และเจ้ำก็ต้องฟังค ำสั่งของเซียน ดังนั้นเจ้ำกับทำรกอมตะจึงมีควำมสัมพันธ์แบบคู่ขนำน ไม่มีใครสั่งใครได้”
ลู่หยำงเข้ำใจแล้ว หำกเขำต้องกำรควบคุมทำรกอมตะ มีสองทำงเลือก ทำงหนึ่งคือท ำให้เซียนอมตะฟังค ำสั่งของตน อีกทำงคือเอำชนะทำรกอมตะด้วยตัวเองเมื่อเปรียบเทียบกัน วิธีที่สองมีโอกำสเป็นไปได้มำกกว่ำในควำมเป็นจริง ทุกคนรับมือไม่ทัน วิธีกำรโจมตีของทำรกอมตะรุนแรงเกินไป หำกต้องกำรให้ทำรกแรกก ำเนิดของตนไม่บำดเจ็บต้องมีสมำธิในกำรควบคุมทำรกแรกก ำเนิดของตนเองแต่เมื่อพวกเขำตั้งสมำธิจัดกำรกับทำรกอมตะ ก็ไม่มีใครไปดูแลเซียนอมตะ“ครึ่งหนึ่งจัดกำรกับทำรกแรกก ำเนิดของลู่หยำง อีกครึ่งหนึ่งจัดกำรกับลู่หยำง!” หนึ่งในนั้นตะโกน หำกต้องกำรเอำชนะสถำนกำรณ์ ต้องสำมัคคีกัน เชื่อฟังค ำสั่งเขำชื่อหลินจงเหริน บุตรชำยของเสนำบดีกรมอำญำ แม้จะไม่เก่งเท่ำจงอี้และคนอื่นๆ แต่ในหมู่คนรุ่นเดียวกันในเมืองหลวง ก็นับว่ำโดดเด่นทีเดียวตอนนี้จงอี้ ลั่วอู่ซวง ซุนฉวนเซียน พ่ำยแพ้ไปตำมล ำดับ อันหนำนเอ่อร์นั่งอยู่ข้ำงเมิ่งจิ่งอวี้ตลอด ไม่มีท่ำทีจะเข้ำร่วมกำรต่อสู้ จึงต้องมีคนออกมำควบคุมสถำนกำรณ์หลินจงเหรินออกมำสั่งกำรทุกคน ทุกค
