ก็พูดตรงๆ สิ ท่าทางที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของท่านนั้นปิดบังไม่มิดเลยลู่หยางค้อมตัวคำนับ “ขอฝ่าบาทโปรดช่วยด้วย”ในความเป็นจริง ลู่หยางที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเวิ้งว้าง ราวกับผ่านกาลเวลานับหมื่นปีเห็นเขากวาดตามองทุกคน แล้วค่อยๆ กล่าวว่า “พวกเจ้าผู้ต ่าต้อย ล้วนเป็นเพียงฟางปากคอก มีโชคได้พบกับข้า เหตุใดจึงไม่คุกเข่า?”
