”“ไม่รู้จัก”
สีหน้าของหลี่จั้วขาวซีด ตกใจกับเมิ่งจิ่งโจวมาก เขาฝืนยิ้ม “คุณชายเมิ่งพูดอะไรกัน นี่ไม่ใช่นานไม่ได้พบ ชั่วขณะตื่นเต้นลืมมารยาทหรอกหรือ”“หยางเฒ่า เป็นไงล่ะ รู้ถึงฐานะของคุณชายข้าในเมืองหลวงแล้วใช่ไหม?” เมิ่งจิ่งโจวภูมิใจ นี่คือกฎที่เขาตั้งไว้แต่ก่อน หลี่จั้วและคนอื่นๆ เมื่อเจอเขาต้องเรียกเขาว่าคุณชายลู่หยางกลอกตา ไม่อยากตอบสนอง มีอะไรนักหนา ข้าที่สำนักเวิ่นเต๋ายังเคยเป็นเจ้าสำนักเลย“หยางเฒ่านั่นคือลู่หยาง!” คนที่รู้จักเมิ่งจิ่งโจวและอ่าน “ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า” ง่ายที่จะเดาว่าลู่หยางคือใคร อุทานด้วยความตกใจถ้าพูดถึงชื่อเสียง ชื่อเสียงของลู่หยางยังสูงกว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายอาจจะมีคนไม่รู้ว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายชื่ออะไร ทำอะไรมาบ้างแต่ต้องรู้ว่าลู่หยางทำอะไรมาบ้าง“นั่นคือศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่ เจ้าสำนักคนต่อไปของสำนักเวิ่นเต๋า ลู่หยาง?!”“ใช่ เขานั่นแหละ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเรียกลู่หยางแล้ว!”“ทำไมพวกเขาสองคนมาเมืองหลวงพร้อมกัน!”
