ใช้วิชากระบี่
“ไอ้ห่า ลู่เฒ่า ไอ้เจ้าเพื่อนเวรข้าจะ…”“หนึ่งเมิ่งเป็นหมื่นเมิ่ง!” ลู่หยางตะโกนดัง ตัดคำอำลาของเมิ่งจิ่งโจวเมิ่งโป่เทียนดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง เงยหน้าขึ้นมอง เห็นลูกชายจำนวนมากมายปรากฏบนท้องฟ้า จึงหยิบไม้บรรทัดเหล็กและบินขึ้นไปตีเสียงร้องอย่างทรมานของเมิ่งจิ่งโจวดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง ไพเราะมาก ลู่หยางเห็นดังนั้นจึงรีบใช้ลูกแก้วบันทึกภาพบันทึกไว้ไม่นาน เมิ่งจิ่งโจวลูบก้นพลางตกลงมา เดินไปมาอย่างกระโผลกกระเผลก“สะใจจริง!” เมิ่งโป่เทียนยิ่งมองลู่หยางยิ่งถูกชะตา สมแล้วที่เป็นศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่ เรียนรู้ความสามารถแท้จริงมาแล้วความเคลื่อนไหวของเมิ่งจิ่งโจวกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ ไม่นานญาติสายตรงของตระกูลเมิ่งก็มาที่เรือนหลักเพื่อดูความคึกคัก“จิ่งโจว ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว เจ้าไม่รู้หรอกว่าแม่ของเจ้าคิดถึงเจ้าแค่ไหน นางอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปข้างนอก กลัวว่าเมื่อเจ้ากลับมาแล้วจะไม่ได้เจอนาง” คนแรกที่มาถึงเรือนหลักคือชายคนหนึ่งที่ดูอายุประมาณสามสิบปี
“แล้วแม่ของข้าอยู่ที่ไหนตอนนี้?”“ไปวังหลวงหลายวันแล้ว”เมิ่งจิ่งโจวถอนหายใจ แนะนำลู่หยาง “นี่คืออาสองของข้า เมิ่งโป่หลี่”“สวัสดีท่านอาสองเมิ่ง”อาสองเมิ่งโป่หลี่พูด “อ้าว เด็กคนนี้มีมารยาทกว่าเจ้าจิ่งโจวเยอะเลย เจ้าไม่เคยเรียกข้าแบบนี้เลย”เมิ่งจิ่งโจวกลอกตา “อาสอง ท่านลืมครั้งนั้นหรือไงที่ท่านเมาแล้วเอาแต่กอดสิงโตหินหน
