นพิเศษออกมา“พี่ชาย ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว!” ร่างงามหนึ่งวิ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่ง วิ่งมาหยุดตรงหน้าเมิ่งจิ่งโจวด้วยความตื่นเต้น
“น้องสาว!” เมิ่งจิ่งโจวยิ้มอย่างมีความสุข ลูบศีรษะน้องสาว ทำผมของนางยุ่งถ้าพูดถึงคนในตระกูลเมิ่งที่ดีกับเขามากที่สุด ก็ต้องเป็นน้องสาวตอนที่เขาหนีออกจากบ้านไม่ได้พกเงินไปสักเหรียญ เป็นน้องสาวที่ใจดี ให้แหวนเก็บของเขาหนึ่งวง ของมีค่าในแหวนเก็บของทำให้เขาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมาจนถึงทุกวันนี้ยังไม่หมด“นี่คือน้องสาวของข้า เมิ่งจิ่งอวี้”“สวัสดีพี่ชายลู่หยาง” เมิ่งจิ่งอวี้ยิ้มหวาน เป็นอย่างที่เมิ่งโป่เทียนบอกจริงๆ บริสุทธิ์น่ารัก“เอ่อ ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ”“นี่ เป็นของขวัญจากพี่ชายลู่หยาง” เป็นครั้งแรกที่ลู่หยางเจอคนเรียกเขาว่าพี่ชาย ก่อนหน้านี้คนที่เขาพบ หรือเป็นคนรุ่นเดียวกันหรือไม่ก็เป็นผู้บำเพ็ญที่มีอายุมากเกินไปลู่หยางหยิบดาบไม้เล่มหนึ่งออกมาจากแผ่นหยกประจำตัว นี่คือสิ่งที่เขาแกะสลักตามรูปแบบของกระบี่ชิงเฟิงตอนฝึกวิชากระบี่สามารถแทงทะลุผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนได้“ขอบคุณพี่ชาย” เมิ่งจิ่งอวี้รับไว้อย่างทะนุถนอม รู้จักมารยาท มีมารยาทมากจนลู่หยางอดคิดไม่ได้ว่านางและไอ้เฒ่าเมิ่งเป็นสองสิ่งมีชีวิตคนละสายพันธุ์
“พี่ชายเล่าเรื่องที่ออกเดินทางกับท่านในจดหมายทั้งหมด พี่ชายลู่หยาง การออกไปฝึกฝนภายนอกของท่านสนุกสนานทุกครั้งอย่างนั้นหรือ?” เมิ่งจิ่งอวี้มองลู่หยางด้วยความชื
