่หยางเก่งกว่าตัวเองซึ่งเป็นเรื่องหายากลู่หยางไม่หวั่นไหวต่อการยกย่องหรือตำหนิ ปักรูปศิษย์พี่ใหญ่ต่อ ไม่นาน ใบหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ก็ปรากฏบนฉลองพระองค์ตอนที่ลู่หยางกำลังจะยกย่องเซียนอมตะสักสองประโยคเพื่อรักษาตำแหน่งมหาอำมาตย์ใหญ่ของตน รอยแยกหนึ่งก็ปรากฏในห้วงจิต นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่นางเหลือบมองลู่หยางที่กำลังถือเข็มด้าย และฉลองพระองค์บนตักของลู่หยาง หางตากระตุกซึ่งเป็นเรื่องหายาก“ศิษย์น้อง เจ้า…”ลู่หยางตกใจรีบลุกขึ้น แก้ตัว “ไม่เกี่ยวกับข้านะ ทั้งหมดเป็นเซียนน้อยสั่งให้ข้าทำ!”
“อ้าว ไม่ใช่เจ้าเองหรือที่เสนอให้ปักข้ากับเด็กอวี้บนฉลองพระองค์?”“เซียนน้อย อย่าพูดส่งเดชสิ ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น”ฟังศิษย์น้องกับเซียนน้อยผลัดกันโยนความรับผิดชอบ อวี้จือพอจะเข้าใจเรื่องราว “ท่านผู้อาวุโสเซียนน้อย ท่านเคยคิดจะเปลี่ยนรูปแบบฉลองพระองค์บ้างไหม?” อวี้จือแนะนำอย่างมีน ้าใจ เตือนอย่างอ้อมๆ ว่าสิ่งนี้ไม่ค่อยเหมือนฉลองพระองค์“เปลี่ยนรูปแบบ?” เซียนอมตะคิดครู่หนึ่ง เข้าใจอย่างรวดเร็ว“เจ้าหมายความว่าข้าเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในยุคปัจจุบัน บนฉลองพระองค์ปักแค่ข้าก็พอสินะ!”อวี้จือถอนหายใจเบาๆ “ช่างเถอะ ปล่อยให้ฉลองพระองค์เป็นแบบนี้ก็แล้วกัน”อย่างไรก็ตาม ในห้วงจิตก็ไม่มีคนอื่น เซียนน้อยอยากแต่งตัวแบบไหนก็ตามใจเถอะหลังจากอวี้จือจากไป เซียนอมตะสวมฉลองพระองค์อย่างตื่นเต้นหมุนตัวด้วยความสุข โอ้อวดกับหยางน้อย “เป็น
