ไงบ้าง เป็นไงบ้าง ดูดีไหม?”หยางน้อยก้มตัวคำนับ “ฝ่าบาทมีความงดงามตามธรรมชาติฉลองพระองค์เป็นเพียงสิ่งที่เสริมโฉมของท่านเท่านั้น”
•ในอดีต การไปเขตปีศาจหรือทะเลตงไห่ ต้องหาคนที่เคยไปเพื่อถามเกี่ยวกับสภาพท้องถิ่น แต่ครั้งนี้มีคนท้องถิ่นอย่างเมิ่งจิ่งโจวพาไป ลู่หยางจึงไม่จำเป็นต้องไปถามใครอีก“น่าเสียดายที่ศิษย์น้องเถาและคนอื่นๆ ไปปราบลัทธิอู่ชิงกันหมดแล้ว”แต่เดิมลู่หยางยังอยากชวนเถาเหยาเยี่ย หม่านกู่ไปดินแดนพุทธแต่หลังจากสอบถามจึงรู้ว่าลัทธิอู่ชิงมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ตอนนี้สำนักเวิ่นเต๋าแทบไม่มีคนว่าง มีคนไหนก็ดึงคนนั้นไปจัดการเรื่องที่เหลือของลัทธิอู่ชิงหลี่หาวเหรินไม่ได้ออกไปข้างนอก เขากำลังมุ่งมั่นศึกษาวิชาหลอมวัตถุวิเศษ ไม่สะดวกที่จะรบกวนม้าแก่พาสองคนไป ใช้เวลาเพียงสองวัน ก็มาถึงเมืองหลวงเมืองหลวงในฐานะเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นต้าเซี่ย หรือแม้แต่โลกผู้บำเพ็ญทั้งหมด มีขนาดใหญ่เกินจินตนาการ ลู่หยางอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงมาก ก็เห็นเงาดำขนาดใหญ่หลายเงาของเมืองหลวง นั่นคือภูเขาในเมืองหลวงแม่น ้ากว้างหลายร้อยจั้งแบ่งเมืองหลวงออกเป็นสองส่วน ทำให้เมืองหลวงมีเมืองใต้และเมืองเหนือ
นี่เป็นครั้งที่สองที่ลู่หยางมาเมืองหลวง แต่ก็ยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจที่ประตูเมือง ลู่หยางเห็นผู้บำเพ็ญจากเผ่าปีศาจ เผ่าทะเล และดินแดนพุทธมากมาย เสื้อผ้าและรูปลักษณ์ของพวกเขาแตกต่างจากผู้บำเพ็ญในดินแดนกลางอย่างมาก
