“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรากลับมาแล้ว!” หลังจากลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวกลับมาถึงสำนักเวิ่นเต๋า สิ่งแรกที่ทำคือรายงานความปลอดภัยกับศิษย์พี่ใหญ่หลักๆ คือรายงานความปลอดภัยของท่านปู่ เพื่อยืนยันว่าได้ทำภารกิจที่ศิษย์พี่ใหญ่มอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว“กลับมาช้ากว่าที่ข้าคาดไว้ตั้งสิบวัน ระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาดฝันหรือ?”อวี้จือรู้สึกสงสัยเล็กน้อย นางได้ยินอาจารย์บอกว่าเรื่องของท่านปู่ได้อธิบายกับทางการเมืองเยว่ชัดเจนแล้ว ปล่อยตัวมานานแล้วทำไมอีกสิบวันต่อมา ศิษย์น้องทั้งสองคนถึงได้พาท่านปู่กลับมาสำนักเวิ่นเต๋าอย่างปลอดภัยลู่หยางไม่กล้าพูดว่าท่านปู่ได้รับการปล่อยตัวจริงๆ แต่พวกเขาสองคนไม่ได้ออกมา “ใช่… ระหว่างทางเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเล็กน้อย”อวี้จือพยักหน้า ไม่ได้ติดใจในเรื่องนี้มากนัก ระหว่างทางกลับมาเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันบ้าง ก็เข้ากับโชคชะตาของศิษย์น้องดี
“พวกเจ้ากลับมาพอดี เชิญท่านผู้อาวุโสเซียนน้อยออกมาสักหน่อย”“มีอะไรหรือ?” เซียนอมตะโผล่ศีรษะออกมา อยู่เหนือไหล่ของลู่หยางพอดี ดูเหมือนลู่หยางมีสองหัวอวี้จือเปิดกล่องไม้กล่องหนึ่ง ในกล่องมีลูกท้อสีเขียวอยู่ลูกหนึ่งบนลูกท้อยังมีกิ่งไม้ติดอยู่ท่อนหนึ่ง จะพูดว่าเป็นลูกท้อก็ไม่เชิง ดูเหมือนเป็นงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติมากกว่า“ลูกท้อนี้คือผลของรากฐานฟ้าดินรูปต้นท้อที่เซียนน้อยเคยพูดถึงหรือไม่?”เซียนอมตะเห็นลูกท้อแล้วตกใจมาก “หานางเจอจริงๆ ด้วย ข้านึกว่า
