ะ ข้ำไม่รอแล้ว”“อ๋ำ”หลังจำกผ่ำนไปหนึ่งชั่วธูป เกิดปำฏิหำริย์ขึ้น เซียนอมตะทั้งสำมคนตำยแล้วฟื้นคืนชีพ กลับคืนสู่โลกมนุษย์“โชคดีที่ข้ำเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ได้ใช้วิชำแกล้งตำย”สำยอมตะทั้งสำมคนดีใจ หลีกเลี่ยงสถำนกำรณ์ที่จิตแห่งเต๋ำแตกสลำยลู่หยำงคิดว่ำพวกเจ้ำแพ้แล้วจิตแห่งเต๋ำก็คงไม่เป็นไรหรอก“ผู้น ำสองเป็นอย่ำงไรบ้ำง มีบำดเจ็บหรือไม่”“อืม ข้ำไม่ได้ต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่” ลู่หยำงรู้สึกว่ำตนเองต้องยืนยันจุดยืนให้มั่นคง ไม่อำจตำมเซียนอมตะไปท ำเรื่องวุ่นวำยทุกครั้ง“งั้นเด็กอวี้โจมตีเจ้ำหรือไม่?”“ก็ไม่” หำกอวี้จือลงมือ ลู่หยำงก็คงต้องนอนอยู่กับเซียนอมตะและพวกนำงแล้วเซียนอมตะตบมือทีหนึ่ง “งั้นเจ้ำก็เสมอกันนะสิ”“คิดไม่ถึงว่ำพวกเรำจะเสมอกับเด็กอวี้ ต้องพยำยำมต่อไป!”
ลู่หยำง: “…”เซียนน้อย ควำมเข้ำใจของท่ำนเกี่ยวกับควำมเสมอกันกว้ำงเกินไปแล้วหรือไม่?จำกนั้นเขำก็ชี้ไปที่ผู้น ำสำมที่ถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน ้ำแข็ง “ก็ไม่ได้เสมอกันทั้งหมด ผู้น ำสำมแพ้”เซียนอมตะโบกมือ “ไม่เป็นไร เตะเขำออกจำกสำยอมตะก็แล้วกัน ถือว่ำเมื่อกี้เขำไม่ได้เข้ำร่วมกำรต่อสู้”“ข้ำคิดดูแล้ว กำรต่อสู้ครั้งนี้เตรียมกำรเร่งรีบเกินไป กำรต่อสู้ครั้งหน้ำควรเตรียมพร้อมล่วงหน้ำ” เซียนอมตะเริ่มทบทวน พยำยำมไม่ล้มลุกคลุกคลำนซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำในที่เดียวกันในใจลู่หยำงคิด เตรียมสุสำนไว้ล่วงหน้ำหรือ?งั้นจำรึกบนหลุมศพของข้ำต้องเขียนว่ำ: รองประมุขลัท
