ธิสวรรค์เสียชีวิตจำกควำมวุ่นวำยภำยในลัทธิสวรรค์“ใช่แล้ว ครั้งนี้ไม่ได้เรียกพวกรำชันยำน้อย!” เซียนอมตะนึกถึงก ำลังรบส ำคัญอีกกลุ่มหนึ่งพลังกำรต่อสู้ของพวกรำชันยำน้อยก็ไม่ควรมองข้ำม“ไป ไป ไป ไปสวนสมุนไพรกัน” เซียนอมตะชวนลู่หยำง“แล้วผู้น ำสำมล่ะ?”“ไม่ต้องสนใจ น ้ำแข็งจะละลำยเอง”
ลู่หยำงพำศิษย์น้องทั้งสองไปยังสวนสมุนไพรที่ประตูสวนสมุนไพร ท่ำนปู่ป๋ำก ำลังงีบหลับ คิดวำงแผนว่ำจะสั่งสอนศิษย์ใหม่โจวซิงเอ้อร์อย่ำงไรไม่ได้สั่งสอนมำนำน ลืมวิธีกำรสอนไปแล้ว“สมัยก่อนศิษย์หลำนอวี้สอนลู่น้อยอย่ำงไรนะ จ ำได้ว่ำเริ่มจำกกำรหมุนโอ่งใหญ่หรือ?”ลู่หยำงเพิ่งมำถึงประตูสวนสมุนไพร ก็ได้ยินท่ำนปู่ป๋ำหวนระลึกถึงเรื่องในอดีตที่เขำไม่อยำกจ ำ“โอ้ เป็นลู่น้อยนี่เอง” ท่ำนปู่ป๋ำลืมตำเห็นลู่หยำง แล้วมองเห็นเอ้ำหลิงและเหลี่ยนอี๋ที่ยืนอยู่ด้ำนหลัง ตกใจจนกระเด็นหงำยหลังตกจำกเก้ำอี้โยกท ำไมบรรพบุรุษมังกรและหงส์ถึงอยู่ที่นี่?“ท่ำนผู้อำวุโสเหลี่ยนอี๋ท่ำนเคยพบแล้ว ข้ำไม่ต้องแนะน ำแล้วส่วนท่ำนนี้คือท่ำนผู้อำวุโสเอ้ำหลิง ก็อยู่ในลัทธิสวรรค์ของพวกเรำเช่นกัน”ท่ำนปู่ป๋ำนึกถึงข่ำวที่ส่งมำจำกทะเลตงไห่ สีหน้ำแปลกประหลำดเขำอยำกรู้ว่ำลู่หยำงใช้อะไรมำล่อลวงกันแน่ ก่อนหน้ำนี้หลอกบรรพบุรุษหงส์มำอยู่ในลัทธิสวรรค์ ทีหลังก็หลอกตระกูลมังกรมำอยู่ในลัทธิสวรรค์อีก
“พวกเรำอยำกเข้ำไปเดินเล่นในสวนสมุนไพรสักหน่อย ได้ไหม?” ลู่หยำงมีกึ่งเซียนสองคนยืน
