“หากไม่ใช่เอ้าหลิงใช้วิชาแกล้งตาย ตอนนี้คงตายไปแล้ว!”“เซียนน้อย เอ้าหลิงยังมีชีวิตอยู่หรือ?” ลู่หยางสีหน้าไม่อยากเชื่อคนเป็นอย่างนี้แล้ว ยังช่วยได้อีกหรือ?
“แน่นอน ในระหว่างที่ใช้วิชาแกล้งตาย ไม่ว่าจะเจอความเสียหายชนิดใด ล้วนอยู่ในขอบเขตของ ‘การแกล้งตาย'”“เมื่อเป็น ‘การแกล้งตาย’ ย่อมหมายความว่ายังมีชีวิตอยู่”เซียนอมตะยื่นนิ้วมือขาวราวหยก ที่ปลายนิ้วรวบรวมพลังเซียนเปล่งประกาย ราวกับดวงดาวตกสู่โลกมนุษย์ เจิดจ้าตระการตาในทันใด คลื่นที่มองไม่เห็นแผ่ขยายจากปลายนิ้ว ในพริบตาก็ปกคลุมร่างของเอ้าหลิงที่วิญญาณแตกสลาย และตายไปนานแล้ววิญญาณที่แตกเป็นเสี่ยงนับล้านรวมตัวกัน เชื่อมต่อกัน ฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเอ้าหลิงชีวิตและความตาย การทำลายและการเกิดใหม่ หลักการของธรรมชาติปรากฏชัดในชั่วขณะนี้ หลักการที่แฝงอยู่ในนี้ไม่ใช่สิ่งที่ลู่หยางในตอนนี้จะเข้าใจได้เอ้าหลิงค่อยๆ ลืมตา กลับมามีชีวิตอีกครั้งนางหันไปมองเซียนอมตะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังเสียงของนางสั่นเครือ น ้าตาเอ่อที่หางตาก่อน แล้วไหลลงมาตามแก้มอย่างเงียบๆ ทิ้งร่องรอยใสๆ สองสาย ราวกับไข่มุกที่หลุดจากเส้นด้ายหยดลงบนปกเสื้อ“ท่านคือพี่อมตะ สามีและเหล่าเซียนฟื้นคืนชีพท่านได้สำเร็จแล้วหรือ?”
