งใหญ่ไพศาลไอน ้าลอยเหนือทะเลสาบ ราวกับดินแดนเซียน มองเห็นศาลาเล็กๆกลางทะเลสาบอย่างรางๆ“เอ้าหลิง!” เซียนอมตะไม่พูดพร ่าทำเพลง รีบจูงมือลู่หยางวิ่งไปทางนั้นลู่หยางรู้สึกเหมือนตัวเองเคลื่อนย้ายในทันที ไม่ถึงชั่วพริบตาก็มาถึงศาลาเล็กลู่หยางมองเห็นสภาพภายในศาลาเล็กชัดเจน เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวกลางศาลาเล็กมีหญิงงามในชุดดำนอนนิ่งอยู่ ชายคอเสื้อและปลายแขนเสื้อเย็บด้วยผ้าไหมลายเมฆอย่างประณีต ราวกับดอกบัวสีหมึกที่บานในความมืด ทั้งสง่างามและลึกลับ ผมดำของนางราวกับน ้าตก ไหลผ่านขอบเตียงเบาๆ เปล่งประกายอ่อนๆ ยิ่งเน้นให้ผิวขาวราวหิมะของนางดูนุ่มนวลเนียนละเอียดเขาสองเขาบนศีรษะของหญิงสาวที่เปล่งประกายนวลเหมือนหยกบ่งบอกเผ่าพันธุ์ของนาง
นางผู้นี้นี้คือเอ้าหลิง ภรรยาอีกคนของเซียนฉี่หลิน บรรพบุรุษตระกูลมังกรหรือ?จากนั้นลู่หยางก็พบความผิดปกติ และชะงักไปแม้ว่าวิทยายุทธ์ของเขากับเอ้าหลิงจะต่างกันมาก แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าวิญญาณของเอ้าหลิงแตกสลาย จนเรียกได้ว่าพรุนเป็นรูพรอยไปทั่วนี่ถือว่าตายไม่เป็นท่าแล้วเมื่อนึกถึงกระบวนการคิดที่ซากสงครามเซียน หรือว่าหลังจากเซียนฉี่หลินพาเอ้าหลิงหนีไปแล้ว ก็เจอการโจมตีอีกครั้ง ทำให้เอ้าหลิงเสียชีวิต?“เซียนน้อย นี่…”เซียนอมตะเห็นภาพนี้เช่นกัน แสดงความโกรธอย่างที่ไม่ค่อยเห็น คิ้วตั้งชัน คมราวกับดาบ พลังที่แผ่ออกมาทำให้ทั้งพื้นที่มีแนวโน้มจะไม่มั่นคง“ใครกันลงมือทำเช่นนี้!”
