ก็ดังระงมขึ้นรอบทิศทาง คราวนี้แม้แต่เย่หนานที่ไม่ต้องเพ่งมองก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
บัดซบ คงไม่ได้เจอดีเข้าแล้วใช่ไหม? เย่หนานสบถพึมพำพลางกวาดตามองไปรอบๆ
กรี๊ด!
เสียงกรีดร้องของเมี่ยวฉางอันดังลั่นบาดแก้วหู เย่หนานรีบหันขวับกลับไปมอง ภาพที่เห็นทำเอาเขาต้องหรี่ตาลงด้วยความอันตราย
ที่ท่อนแขนของเมี่ยวฉางอัน มีมือปริศนาที่มีลักษณะโปร่งแสงข้างหนึ่งคว้าจับไว้อย่างแน่นหนา กรงเล็บของมันจิกดึงจนเกิดรอยเลือดซึมออกมา
เคร้ง!
ด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว เมี่ยวฉางอันตวัดกระบี่ฟันใส่แขนโปร่งแสงนั้นเต็มแรง
แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงคือ คมกระบี่กลับฟันผ่านความว่างเปล่า ทะลุร่างโปร่งแสงนั้นไปโดยไม่เกิดผลใดๆ ในขณะที่มือปริศนานั้นยังคงบีบแขนของนางแน่นขึ้นเรื่อยๆ แรงบีบมหาศาลราวกับต้องการจะกระชากแขนของนางให้ขาดกระจุย หรือไม่ก็ลากนางให้หายเข้าไปในความมืด
ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย! เมี่ยวฉางอันไม่เคยพบเจอเรื่องพิสดารเช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะโคจรพลังปราณหรือใช้ศาสตราวุธ ก็ไม่อาจสลัดมันหลุดได้
เย่หนานไม่รอช้า ยื่นมือเข้าไปคว้าแขนปริศนานั้นทันที
ทว่ามือของเขากลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ ทะลุผ่านร่างโปร่งแสงไปราวกับมั
