ป็นคนเดียวกันพิจำรณำว่ำในหัวข้ำเต็มไปด้วยประวัติด ำมืดของเซียนอิงเทียนอีกทั้งเมื่อข้ำถึงขั้นแปลงร่ำงเซียนก็ต้องฝ่ำสำยฟ้ำพิบัติ ด้วยควำมหวำดหวั่นใจ ลู่หยำงคิดว่ำควรจุดธูปบูชำเซียนอิงเทียนสักหน่อยลู่หยำงจุดธูปหนึ่งดอก เลียนแบบท่ำทำงของฝูงชนค ำนับหนึ่งครั้ง
“หนี้มีเจ้ำ บุญมีผู้ให้ หำกท่ำนต้องกำรแก้แค้น โปรดไปหำเซียนอมตะ”“อีกอย่ำง ช่วยหำเอ้ำหลิงกับหญ้ำบรรพมังกรให้ด้วย”เมิ่งจิ่งโจวกับอีกสองคนเห็นลู่หยำงจุดธูป คิดว่ำลู่หยำงก ำลังลองสัมผัสวัฒนธรรมทะเลตงไห่ ก็พำกันจุดธูปค ำนับมังกรอิงมหำเทพเช่นกันน่ำเสียดำยที่มังกรอิงมหำเทพไม่ได้ปรำกฏตัว ผ่ำนไปหนึ่งวันเดินไปมำกมำยหลำยที่ ก็ยังไม่พบหญ้ำบรรพมังกร“แปลกจัง ท ำไมรู้สึกว่ำมีคนติดตำมพวกเรำอยู่นะ?” ลู่หยำงขมวดคิ้ว เขำรู้สึกว่ำมีจิตกวำดผ่ำนกล่องไม้ในห่อของเขำไปมำหลำยครั้ง แต่พอตรวจสอบอย่ำงละเอียด กลับไม่พบอะไรเลยอำจเป็นเพรำะเขำเกิดภำพหลอน หรือไม่ก็อีกฝ่ำยมีทักษะกำรซ่อนตัวที่น่ำกลัวมำก“หรือว่ำตระกูลมังกรรู้ถึงกำรกระท ำของพวกเรำแล้ว ไม่น่ำเป็นไปได้นะ” ลู่หยำงพึมพ ำอย่ำงสงสัย พวกเขำยังไม่ได้พบหญ้ำบรรพมังกรเลย ท ำไมถึงถูกจับตำมองล่ะที่ซ่อนอยู่ มังกรสองตนสะดุ้ง“เขำพบพวกเรำแล้วหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก เขำแค่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดระดับกลำง ส่วนพวกเรำเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นแปลงร่ำงเซียนระดับสูงสุด อีกทั้งยังฝึกฝนจิตโดยเฉพำะ เขำจะพบพวกเรำได้อย่ำงไร?”“เจ้ำว่ำพวกเขำสี
