ทีลู่หยำงชักกระบี่ คมกระบี่พุ่งออกมำ ตัดพื้นดินเป็นร่องลึกสำยตำเย็นเยียบ: “พวกเจ้ำจะลงมือจริงๆ หรือ?”“นั่นเป็นสิ่งที่รำชำมังกรเฒ่ำชื่นชอบ ข้ำแนะน ำให้เจ้ำมอบสิ่งนั้นแล้วเรำต่ำงแยกย้ำยกันไปโดยสันติ”ทั้งสองฝ่ำยเผชิญหน้ำกันอย่ำงตึงเครียดลู่หยำงได้ฟังควำมตั้งใจของผู้อำวุโสมังกรเสื้อคลุมด ำแล้ว คือไม่ต้องกำรให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่ว พวกเขำสี่คนต่อสู้กับอีกฝ่ำยสี่คนเกรงว่ำจะท ำให้ทุกคนรู้เรื่องนี้
หัวหน้ำหวำดกลัวในใจ คมกระบี่เมื่อครู่อันตรำยมำก คนที่อยู่ข้ำงหน้ำไม่ใช่คนธรรมดำ เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ในเวลำสั้นๆ คงไม่อำจตัดสินแพ้ชนะได้ ไม่จ ำเป็นต้องต่อสู้เพื่อหญ้ำที่ไม่รู้ชื่อแค่หนึ่งต้นแต่แรกก็ไม่ควรเอำหญ้ำนั่นมำแม้จะอับอำย แต่เขำรู้จักกำรเลือก เขำหยิบกล่องไม้โยนให้ลู่หยำง: “ใช่อันนี้ไหม?”เซียนอมตะก็สงสัยว่ำอะไรเรียกหญ้ำบรรพมังกร ใช้จิตเซียนกวำดดู เข้ำใจทันที“ข้ำนึกว่ำหญ้ำบรรพมังกรเป็นอะไร ที่แท้เอ้ำหลิงเพิ่งเริ่มปลูกดอกไม้ ฝีมือยังไม่เก่ง ปลูกได้แค่วัชพืชกองหนึ่ง ท ำให้เหลี่ยนอี๋ชอบล้อเลียนนำง เอ้ำหลิงก็ดื้อปำกบอกว่ำนำงชอบปลูกวัชพืช”“หญ้ำบรรพมังกรนี่ก็คือวัชพืชที่ขึ้นอยู่ในสวนหลังบ้ำนของเอ้ำหลิงนั่นเอง!”ลู่หยำง: “……”ข้ำไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ท่ำนเอ้ำหลิง ท่ำนอย่ำมำหำข้ำเลยเมื่อเซียนอมตะเอ่ยปำก ลู่หยำงจึงมั่นใจว่ำในกล่องไม้นี้คือหญ้ำบรรพมังกรจริงๆ เขำจึงน ำกล่องไม้นั้นใส่เข้ำไปในกล
