เมื่อลู่หยางไปเยี่ยมเถาเหยาเยี่ย ตามที่ตกลงกันไว้ได้ส่งมอบลูกแก้วบันทึกภาพให้หนึ่งลูก ภาพในลูกแก้วบันทึกภาพนั้นมีค่ายิ่งเถาเหยาเยี่ยนอนอยู่บนเตียง ถือลูกแก้วบันทึกภาพ เห็นหัวหน้าเผ่าเสี่ยวซ้อมลูกชายอย่างโหดร้าย ซ้อมเสี่ยวซิงไห่อย่างหนัก นึกว่าตนเองพักผ่อนไม่พอไม่ใช่บอกว่าพวกเจ้าทั้งห้าไปแสดงกันหรือ ทำไมแสดงไปแสดงมากลายเป็นตีกันจริงๆบางทีนี่อาจเป็นประเพณีของตระกูลคุนเผิง บรรพบุรุษตีหัวหน้าเผ่า หัวหน้าเผ่าตีลูก ความทรงจำทางร่างกาย สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นเถาเหยาเยี่ยคิดสะเปะสะปะในลูกแก้วบันทึกภาพยังมีเสียงโกรธเกรี้ยวของหัวหน้าเผ่าเสี่ยวดังออกมา“ไอ้เด็กเลว ข้าว่าทำไมช่วงนี้มีเรื่องที่ข้าไม่เคยทำถูกพูดว่าเป็นฝีมือข้า ที่แท้ต้นเหตุความเดือดร้อนคือเจ้านี่เอง!”“พ่อ ตีเบาๆ หน่อย นี่จะโทษข้าได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อเสียงพ่อไม่ดี คนอื่นเขาจะไม่สงสัยหรือ?”“ยังมีหน้ามาเถียง!”
ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างต่อสู้กับขั้นทารกแรกกำเนิด ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ สถานการณ์เป็นการต่อสู้ฝ่ายเดียวน่าเสียดายที่เรื่องวุ่นวายในทะเลต้องหยุดลงที่น ้าท่วมเกาะเผิงไหล ฉากนี้ต้องอาศัยเถาเหยาเยี่ยจินตนาการเอาเองแต่ก็ไม่ยากที่จะจินตนาการ ตอนที่หัวหน้าเผ่าเสี่ยวสั่งสอนเสี่ยวซิงไห่ ก็เรียกคลื่นยักษ์ ทำให้น ้าท่วมเสี่ยวซิงไห่ หากเปลี่ยนเสี่ยวซิงไห่เป็นเกาะเผิงไหล คาดว่าเกาะเผิงไหลก็คงถูกน ้าท่วมได้เช่นกันเถาเหยาเยี่ยอดไม่ได้ที่จะ
