่องสำคัญอีกหนึ่งเรื่อง” ลู่หยางสีหน้าจริงจังเตือนว่า“อะไร?”
“เกี่ยวกับสิ่งที่พบในสถานที่รบของเซียน เมื่อกลับไปย่อมต้องบอกศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนั้นพวกเราจะบอกว่าบังเอิญเข้าไปในนั้น”“เซียนน้อยฉวยโอกาสตอนที่พวกเรากำลังสู้กับซากศพเดินได้ใช้พลังจิตเซียนสังเกตที่นี่อย่างละเอียด จึงพบสิ่งต่างๆ อย่าบอกว่าพวกเราสองคนแอบมาที่นี่ในยามค ่าคืน”“เจ้ารองหัวหน้าใหญ่นี่คิดรอบคอบจริงๆ”ลู่หยางและคณะพักฟื้นที่ตระกูลคุนเผิงสามวัน ส่วนใหญ่เถาเหยาเยี่ยนอนพักฟื้น ลู่หยางและอีกสามคนกับเสี่ยวซิงไห่ซ้อมการแสดงน ้าเต้าวุ่นวายในทะเลตลอดแม้เถาเหยาเยี่ยจะไม่ได้อยู่ในสถานที่ แต่สามารถใช้ลูกแก้วบันทึกภาพเก็บไว้ นำกลับไปให้เถาเหยาเยี่ยดู“ตามแผน พวกเราควรซ้อมให้ตระกูลคุนเผิงทำให้น ้าท่วมเกาะเผิงไหล โดยทั่วไปคนที่ทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ก็ต้องเป็นอาจารย์อาวุโสหรือหัวหน้าเผ่าของเจ้า พวกเราต้องไปเชิญพวกเขามาด้วยหรือ?” ลู่หยางลังเล แสดงแบบนี้จะดูจริงเกินไปหรือไม่?เสี่ยวซิงไห่โบกมือ: “จะยุ่งยากไปทำไม ข้าแสดงเป็นพ่อข้าก็ได้!”เขาใช้วิชาคุนเผิงเก้าแปร พลิกร่าง กลายเป็นนกกินรีปีกทองยาวเก้าร้อยจั้ง สง่างามน่าเกรงขาม เหมือนหัวหน้าเผ่าเสี่ยวไม่ผิดเพี้ยน
เสี่ยวซิงไห่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ: “แม้จะเปลี่ยนแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ก็เพียงพอแล้ว”“ปกติข้าออกไปก่อเรื่อง หากเจอเรื่องที่ข้าข่มไม่ได้ ก็จะปลอมเป็นพ่อข้า ได้ผลร้อยทั้งร้อย”“มาๆๆ พวกเราแสด
