่ชิงเฟิงในการต่อสู้แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ ในการรับมือกับผู้บำเพ็ญกระบี่ระดับเดียวกัน ลู่หยางแทบไม่จำเป็นต้องใช้กระบี่จริง“แล้วเจ้าก็ยังสร้างรถเหาะแล้วไม่จ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้ข้า!”
ลู่หยางโกรธมาก แปดแสนลิ่นซือเชียวนะ เขาไม่ได้ขาดเงิน แต่เห็นเงินของตัวเองตกไปอยู่ในกระเป๋าคนอื่นก็ไม่มีความสุขอยู่ดี“หมัดอรหันต์!” ลู่หยางใช้ทั้งหมัดและกระบี่โจมตี ไม่ว่าฟานชงจะใช้กระบี่ป้องกันหรือโจมตี ลู่หยางก็ล่วงรู้ล่วงหน้า ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ข้อมือของฟานชงยังไม่เคยยกขึ้นได้เลยในเวลาเดียวกัน ผมของเขาก็หลุดร่วงเป็นกำๆ ลงบนพื้น“ผมของข้า!” ฟานชงร้องลั่น เขาให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มาตลอด แล้วเขาจะไปพบผู้คนได้อย่างไร?“ฮื่อ ยากที่จะรับมือนัก” ลู่หยางแกล้งหอบสองสามครั้ง แล้วให้สัญญาณให้เมิ่งจิ่งโจวขึ้นมาต่อเมิ่งจิ่งโจวก็ลงมือหนักไม่แพ้กัน ตีจนฟานชงหน้าบวมปูดเขียวช ้า“คุณชายน้อยอย่างข้ายังไม่เคยออกนอกบ้านแล้วโอ้อวดขนาดเจ้า มาดูกันว่าเจ้าเก่งแค่ไหน!”ต่อมาเป็นเถาเหยาเยี่ย หม่านกู่ และหลี่หาวเหรินการเล่นภาพมายาพยับแดดโดยไม่ได้รับอนุญาต นี่ก็ไม่ต่างจากการปล้นเงินกลางแจ้ง แม้แต่เถาเหยาเยี่ยที่มีนิสัยดีก็ยังโกรธ
หม่านกู่ได้รับแรงบันดาลใจจากพฤติกรรมของลู่หยาง เข้าใจหลักการที่ว่าสิงโตจับกระต่ายก็ต้องใช้สุดกำลัง มีบรรพบุรุษเข้าร่างตีอย่างรุนแรงหลี่หาวเหรินรู้สึกไม่ประทับใจฟานชงอย่างมาก จึงปล่อยไฟแท้ออกมา แ
