ชีวิตเจ้าเมิ่งก็ยังพอเมิ่งจิ่งโจวหรี่ตามองลู่หยาง สัมผัสได้ว่าไอ้หมอนี่กำลังนินทาอะไรเขาอยู่ในใจเป็นแน่หลี่หาวเหรินปลอบโยนอย่างดี: “ทะเลตะวันออกก็เป็นแบบนี้แหละ ทำตัวให้ชินได้ก็ดี คิดดูสิ ตอนนั้นชิ่นห่าวเหรินก็อาศัยการทำของปลอมในทะเลตะวันออก หาเงินได้ก้อนใหญ่ เงินทุนตอนแต่งงานกับคนรักก็ได้มาอย่างนี้”ลู่หยาง: “…”“ทำไมที่นี่มีภาพวาดของอาจารย์?” ลู่หยางพบว่าบนกระดานประกาศมีภาพวาดของท่านเต๋าปู้อวี่ติดอยู่ พอมองที่หัวกระดาษ เป็นประกาศจับเต๋าปู้อวี่ เจ้าสำนักเวิ่นเต๋า ค่าหัวหนึ่งพันล้านลิ่นซือค่าหัวนี้ยังเป็นของทั้งเผ่าทะเลและมนุษย์รวมกันออก“ได้ยินมานานแล้วว่าอาจารย์มีราคาสูงในตลาดมืด วันนี้ได้เห็นกับตาแล้ว เป็นเช่นนั้นจริงๆ”ลู่หยางวิจารณ์ หนึ่งพันล้านลิ่นซือ นี่แพงกว่าแปดแสนลิ่นซือของเจ้าเมิ่งมากนัก
นอกจากท่านเต๋าปู้อวี่ บนประกาศจับยังมีคนคุ้นเคยอีกมาก เช่นอาจารย์อาวุโสใหญ่ อาจารย์อาวุโสหก อาจารย์อาวุโสเจ็ด อาจารย์อาวุโสแปดครึ่งหนึ่งของผู้นำระดับสูงของสำนักเวิ่นเต๋าอยู่ที่นี่ แน่นอน ค่าหัวไม่อาจเทียบกับท่านเต๋าปู้อวี่ได้ ท่านเต๋าปู้อวี่ครองอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง ตำแหน่งไม่อาจสั่นคลอนก่อนออกเดินทาง ลู่หยางได้ยินท่านป้าป๋าเล่าว่า ผู้อาวุโสใหญ่เข้าออกสุสานในเผิงไหล ฟางจาง อิงโจวเจ็ดครั้งเจ็ดหน และยังลอกเลียนแบบสุสานโบราณ สร้างสุสานอีกแห่งบนเกาะแห่งหนึ่งในทะเลตะวันออก ทำให้สามเกาะที่พบสุสาน
