นนี้ ก็ทึ่งในความกล้าหาญของเขา ใบของมันสั่นไหวสองสามครั้ง เหมือนพยักหน้าเชื่อถือ
“วางใจได้ ไม่มีทางปฏิบัติไม่ดีกับเจ้าหรอก ในสำนักของพวกเรามีราชายาน้อยหลายตน” หลี่หาวเหรินยิ้มพลางพูด ในฐานะที่เป็นอวตารของประมุขชื่อซิ่น เขาได้เรียนรู้วิธีควบคุมคน หากต้องการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเชื่อฟัง ต้องใช้ทั้งไม้แข็งและไม้อ่อน
ในขณะเดียวกัน คำกล่าวที่ประมุขชื่อซิ่นให้ไม่ใช่สิ่งของจับต้องได้ หลี่หาวเหรินก็ได้เรียนรู้มาด้วย
“น้องเถา เจ้ากับหญ้าเซียนมีวาสนาต่อกัน ระหว่างเดินทางกลับสำนัก ขอฝากไว้กับเจ้าได้หรือไม่?” ลู่หยางยิ้มพลางกล่าว
ราชายาน้อยไม่สามารถเก็บในแหวนเก็บของได้ ต้องใส่กล่องแล้วห่อด้วยผ้าเท่านั้น
เขามีเซียนอมตะพูดพร ่าเพรื่อข้างหูอยู่แล้ว ไม่อยากมีราชายาน้อยอีกต้น
“ขอบคุณพี่ลู่ที่ไว้วางใจ” เถาเหยาเยี่ยรับด้วยความยินดี การได้อยู่กับราชายาน้อยหนึ่งต้น ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยก็ได้เพิ่มพูนความรู้แน่นอน
ราชายาน้อยที่มีชีวิตมายาวนานย่อมไม่สูญเปล่า
หญ้าเซียนแปรกายมีความสามารถพิเศษในการซ่อนพลังของตนเอง แม้แต่ผู้ทรงพลังขั้นข้ามพิบัติที่ใช้จิตตรวจสอบก็ยังค้นหาไม่พบ
หนึ่งวันต่อมา ยันต้าเซียออกจากสมาธิ ได้เสริมระดับของตนให้มั่นคง บัดนี้เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนอย่างแท้จริงแล้ว
โดยทั่วไป การก้าวสู่ขั้นแปลงร่างเซียนมักทำให้ผู้คนรู้สึกฮึกเหิมแต่ยันต้าเซียไม่เป็นเช่นนั้น เขายังคงรักษาคว
