“ลู่หยาง เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าแพ้อย่างน่าอับอาย” เมิ่งจิ่งโจวมีน ้าใจเพื่อนพี่น้อง บอกว่าจะรักษาหน้าให้ลู่หยางอย่างเต็มที่ลู่หยางหน้าบึ้ง เมิ่งจิ่งโจว เจ้าไม่รักหน้าตัวเองเลยสินะ กระบวนกระบี่เจ็ดดาวข้าก็ใช้ไม่ได้ ฝ่ามือหมู่บ้านข้าก็ใช้ไม่ได้ จะให้ข้าใช้ไฟสามรสพ่นใส่เจ้าจนตายหรือไง?กระบวนกระบี่เจ็ดดาวและฝ่ามือหมู่บ้าน ล้วนเป็นเทคนิคที่เคยใช้ในฐานะรองประมุขลู่ แน่นอนว่าไม่สามารถใช้ต่อหน้าสาธารณชนได้กระบวนกระบี่สยบเซียนก็เป็นกระบวนท่าที่เก็บไว้สำหรับรองประมุขลู่ ก็ใช้ไม่ได้อีกเช่นกันหากเป็นผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันคนอื่น ลู่หยางมั่นใจว่าโดยไม่ต้องใช้เทคนิคเด็ดเหล่านี้ก็เอาชนะได้แต่คู่ต่อสู้เป็นเมิ่งจิ่งโจวแล้วก็ต่างกัน หากไม่เอาจริง ก็สู้ไม่ได้เลย“งั้นข้าถอยให้หนึ่งก้าว รับรองว่าจะไม่ใช้หมัดสาปโสด ดีไหม?”เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างใจกว้างลู่หยางสงสัยว่าสาเหตุที่ไม่มีใครกล้าต่อสู้กับเมิ่งจิ่งโจว ก็เพราะไม่มีใครกล้ารับหมัดสาปโสด
หากถูกโจมตีแล้ว ครึ่งชีวิตที่เหลือก็ต้องตกอยู่ในชะตากรรมอันเศร้าสลดเหมือนเมิ่งจิ่งโจวแน่นอนว่า ลู่หยางก็ไม่ได้ดีกว่า หมัดอรหันต์ตระกูลลู่ของเขาก็ทำให้คนกลัวเช่นกัน“…หรือว่าเจ้าไม่ต้องถอย ลองใช้กับข้าดูสิ ดูว่าใครจะแกร่งกว่ากัน” ลู่หยางผ่านการทดสอบจากเซียนมาแล้วโดยไม่ตาย เขาไม่เชื่อว่าหมัดสาปโสดจะทำอันตรายเขาได้เมิ่งจิ่งโจวทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของลู่หยางเขาไม่โง่ ล
