ู่หยางไอ้หมอนี่ชอบก่อเรื่องทุกวัน โชคลาภมากมายใครจะรู้ว่าวันไหนจะผูกสายพรหมลิขิตกับกึ่งเซียนหรือเซียน เขาไม่กล้าใช้หมัดสาปโสดกับลู่หยางหรอก“ลู่หยาง เจ้าไม่พูด ข้าจะถือว่าเจ้าเห็นด้วยกับการต่อสู้ของพวกเรา!” เมิ่งจิ่งโจวยิ้มเย็นชา ขอแค่เริ่มต่อสู้แล้ว ไม่ว่าลู่หยางจะเห็นด้วยหรือไม่ ก็ต้องเห็นด้วย!……“น้องเถา หนึ่งปีไม่ได้พบกัน ไม่ทราบว่าความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเป็นอย่างไรบ้าง คงไม่ใช่ว่าไม่มีความก้าวหน้าเลยกระมัง”หลานถิงกระดิกนิ้ว ปล่อยพลังงานหมุนวนนับไม่ถ้วน พลังงานเหล่านี้ดูเหมือนไม่มีพลังมาก แต่ความจริงแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดระดับกลางทั่วไปหากโดนเข้า ก็จะบาดเจ็บสาหัส
เถาเหยาเยี่ยหมุนหน้าร่ม ปลายเท้าหมุนรอบตัว ต้านการโจมตีของพลังงานหมุนวนจากทุกทิศทาง ท่วงท่าสง่างาม ราวกับกำลังเต้นรำ“ขอบคุณศิษย์น้องหลานถิงที่เป็นห่วง การบำเพ็ญนั้นอยู่ที่ความอุตสาหะ บำเพ็ญเป็นเวลานาน ย่อมมีผลตอบแทน ในโลกนี้มีคนมากมายที่ปรารถนาจะบำเพ็ญแต่ไม่มีโอกาส เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น ข้าก็มีความสุขมากแล้ว”หลานถิงยิ้มเบาๆ เหยียบเบาๆ ลงบนเวทีประลอง แสงสว่างอ่อนๆหลายสายปรากฏบนเวทีประลอง รวมตัวกันเป็นกำแพงกำบังหลายชั้นที่ซ้อนทับกัน“ศิษย์น้องเถาช่างรู้จักพอเสียจริง พูดถึงแล้ว ศิษย์น้องสามารถประดิษฐ์สิ่งมหัศจรรย์อย่างภาพมายาพยับแดด ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ชาวบ้าน ข้าเห็นภาพมายาพยับแดดพัฒนาอย่างรวดเร็ว ศิ
