ษย์น้องเถาต้องทุ่มเทความพยายามไม่น้อย หากศิษย์น้องเอาความใส่ใจที่มีต่อภาพมายาพยับแดดมาใช้กับการบำเพ็ญ ก็อาจจะประสบความสำเร็จดีกว่าตอนนี้ก็ได้”เถาเหยาเยี่ยยิ้มหวาน การเคลื่อนไหวไม่ช้าลง หุบร่มกระดาษแดง เปลี่ยนร่มเป็นหอก แทงเข้าที่จุดศูนย์กลางของกำแพงกำบัง“ภาพมายาพยับแดดเป็นผลงานที่เกิดจากปัญญาร่วมกันของข้ากับศิษย์พี่ลู่หยาง ชื่อนี้ก็เป็นศิษย์พี่ลู่หยางตั้งให้ หากไม่ทุ่มเทความ
พยายามให้กับมัน จะทำให้สมกับความพยายามร่วมกันของข้าและศิษย์พี่ลู่หยางได้อย่างไร?”หลานถิงใช้สายผ้าริ้วที่ชายกระโปรงสู้รับ ระหว่างความเป็นจริงและภาพลวงตา ใช้ความอ่อนโยนเอาชนะความแข็งแกร่ง“ข้าก็เคยดูภาพมายาพยับแดดสองสามครั้ง โดยเฉพาะเรื่อง‘ชะตาอมตะ’ ที่แสดงเรื่องราวของศิษย์พี่น้องร่วมสำนักที่ลงเอยด้วยดีอยู่เคียงคู่กันชั่วนิรันดร์ ช่างทำให้คนอื่นอิจฉาเหลือเกิน”“ภาพมายาเหมือนความฝัน ศิษย์น้องเถาสามารถคิดภาพมายาที่สมจริงเช่นนี้ได้ ไม่รู้ว่าต้องฝันเช่นนั้นกี่ครั้ง ข้าได้ยินว่าผู้ที่เรียนรู้เรื่องภาพมายามักแยกแยะระหว่างภาพมายากับความเป็นจริงไม่ออกศิษย์น้องเถาอย่าได้เดินตามรอยเขาเหล่านั้น ติดอยู่ในภาพมายาเลย”เถาเหยาเยี่ยยิ้มหวาน: “ขอบคุณศิษย์น้องหลานถิงที่เป็นห่วง แต่ศิษย์น้องหลานถิงคงไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับศิษย์พี่ลู่หยาง จึงอาจไม่รู้ว่าศิษย์พี่ลู่หยางเชี่ยวชาญการทำลายภาพมายาที่สุด มีศิษย์พี่อยู่ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะติดอยู
