จากพลังที่สวรรค์ยุคโบราณแสดงออกมา หากย้อนไปในยุคของเขา ก็เพียงพอที่จะกวาดล้างใต้หล้าได้หลายรอบแล้วขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสี่คนมาถึงป่าไผ่ที่อยู่ชายขอบของสำนัก ในป่าไผ่ลึก มีลำธารไหลรินอย่างไม่ขาดสาย“ท่านวิญญาณแม่น ้า ขอเชิญท่านออกมาพบกัน” อวี้จือเอ่ยด้วยเสียงดังกังวานลำธารที่เงียบสงบกลายเป็นลำธารเชี่ยวกราก ผิวน ้าก่อตัวเป็นน ้าพุสูง บนน ้าพุปรากฏร่างโบราณของมนุษย์
“มีอะไร?” วิญญาณแม่น ้าถามเสียงเรียบ“เจ้าเขียวน้อย!” เซียนบรรพกาลเห็นวิญญาณแม่น ้าแล้ว ดวงตาเป็นประกาย หลุดปากเรียกชื่อเล่นของวิญญาณแม่น ้าวิญญาณแม่น ้าแทบเสียหน้า ทุกวันนี้ยังมีคนรู้จักชื่อของเขาอีกหรือไม่ เขาไม่ยอมรับว่านี่เป็นชื่อของเขา“ท่านเป็นใคร?” วิญญาณแม่น ้ามองไปที่เซียนบรรพกาล ไม่รู้จักหนุ่มน้อยผู้นี้“เป็นข้าเอง ข้าฉีทงเทียน” เซียนบรรพกาลแนะนำตัวอย่างตื่นเต้น เขาไม่คิดว่าวิญญาณแม่น ้าเจ้าเขียวน้อยจะยังอยู่ประวัติของลำธารเก่าแก่กว่าสำนักเวิ่นเต๋าเสียอีกก่อนที่สำนักเวิ่นเต๋าจะก่อตั้ง ลำธารได้ก่อเกิดประกายวิเศษเล็กๆในเวลานั้นประกายวิเศษยังไม่มีความคิดระหว่างที่เซียนบรรพกาลออกท่องเที่ยว บังเอิญพบความผิดปกติของลำธาร จึงผนึกประกายวิเศษไว้ในลำธาร เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่สลายไป แล้วพาลำธารกลับมาที่สำนักเวิ่นเต๋า จึงมีวิญญาณแม่น ้าในเวลาต่อมา
หากคิดจริงๆ แล้ว ถึงขั้นพูดได้ว่าเซียนบรรพกาลมีบุญคุณช่วยชีวิตก็ไม่เกินไป ดังนั้นวิญ
