เป็นยำลูกกลอน ดูเหมือนต้องหำนักปรุงยำแล้ว” ทั้งลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวไม่รู้วิธีปรุงยำหำกสำมำรถแก้ค ำสำปได้ ผู้ที่สำปเมื่อพบควำมผิดปกติ ก็จะปรำกฏตัวเองโดยธรรมชำติทั้งสองแอบตำมกู๋จวินเย่กลับบ้ำน ตระกูลกู๋เป็นตระกูลขั้นแก่นทองค ำที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น เขำเป็นบุตรชำยคนที่สองของหัวหน้ำตระกูล มีลำนเล็กๆ เป็นของตัวเองเขำกลับมำที่ลำนเล็ก ท ำกำรบ้ำนที่ได้รับมอบหมำยจำกส ำนักไป่ลู่เหมือนเช่นเคย ตอนนี้เป็นยำมค ่ำแล้ว
เขำยืนอยู่ในลำน กำงแขนทั้งสอง ค่อยๆ หลับตำลง อำบในแสงจันทร์เวลำผ่ำนไปนำน เขำลืมตำขึ้น มองดวงจันทร์สีเงินบนท้องฟ้ำในดวงตำเผยควำมคิดถึง รำวกับก ำลังคิดถึงคนโบรำณบำงคนเขำหันสำยตำกลับมำ ถอนหำยใจเบำๆ: “ไม่คิดว่ำแม้แต่พลังแสงจันทร์ก็เจือจำงขนำดนี้ วันที่ฟื้นฟูวิทยำยุทธ์ช่ำงยำวไกล ไม่รู้ว่ำวิทยำยุทธ์ทั้งหมดของข้ำจะฟื้นคืนเมื่อใด หรือว่ำตอนนี้เป็นยุคเสื่อมของธรรมะแล้วหรือ?”“คิดถึงตอนที่ตัวเองท่องไปทั่วฟ้ำดินเหลือเกิน ไม่รู้ว่ำผู้คนยังจ ำฉำยำเทพมำรเต๋ำจวนของข้ำได้หรือไม่ คงไม่มีแล้ว”“คนโบรำณไม่อยู่ เรื่องในอดีตไม่อำจย้อนกลับได้”เขำรู้สึกว่ำตำขวำปวดจี๊ด เอำมือปิดตำขวำ ท ำหน้ำเจ็บปวดพูด:“กลืนฟ้ำ สหำย ในโลกนี้คงมีเพียงเจ้ำที่ยังจ ำข้ำได้”“คุณชำย ได้เวลำทำนอำหำรแล้ว” ผู้ดูแลยืนที่ประตูพูดอย่ำงเคำรพกู๋จวินเย่หยุดควำมคิดถึง: “ไม่คิดว่ำตอนนี้ข้ำแม้แต่กำรอดอำหำรก็ท ำไม่ได้ หำกเจ้ำแห่งกระบี่เซวีย
