นหยวน, มหำเซียนปู่ รู้เข้ำคงจะหัวเรำะฟันร่วง”“มีซุปเป็ดโสมที่ท่ำนชอบมำกที่สุด”
“รู้แล้ว ไปเดี๋ยวนี้”หลังกินอำหำรเย็นกับครอบครัวเสร็จ กู๋จวินเย่กลับห้อง หยิบกระดำษพู่กันหมึกศิลำออกมำ จับชำยเสื้อ บดหมึกวำดภำพเขำจดจ่อมองปลำยพู่กัน กลั้นหำยใจ หนึ่งเค่อเวลำผ่ำนไป ภำพ“เทพมำรเต๋ำจวนส ำเร็จวิถี” ปรำกฏบนกระดำษ ตรงพื้นที่ว่ำงเขียนประวัติชำติก่อนของตนอำยุสิบหกเริ่มเดินบนเส้นทำงบ ำเพ็ญ อำยุสิบเจ็ดขั้นสร้ำงฐำนอำยุสิบแปดขั้นแก่นทองค ำ อำยุสิบเก้ำขั้นทำรกแรกก ำเนิด ท ำลำยสถิติควำมเร็วในกำรบ ำเพ็ญ กลำยเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นทำรกแรกก ำเนิดที่อำยุน้อยที่สุด ท ำให้เหล่ำปีศำจแก่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดหวำดระแวงต้องเรียกเขำว่ำสหำยกู๋จวินเย่วำงพู่กัน พอใจมองภำพ ชำติก่อนเขำมีฉำยำ “เซียนวำดภำพ” แม้ฝีมือจะหำยไปมำก แต่กำรวำดภำพเช่นนี้ก็ยังไม่ยำกส ำหรับเขำเขำเก็บกระดำษพู่กันหมึกศิลำเรียบร้อย แล้วเข้ำนอนอย่ำงสงบลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวซ่อนตัวอยู่บนหลังคำ รู้สึกอึดอัดมองซ้ำยมองขวำ ไม่อยำกสังเกตกู๋จวินเย่ต่อแล้วจริงๆ“ลู่หยำง เจ้ำอยู่ที่นี่คอยสังเกตเด็กคนนี้ ข้ำออกไปเที่ยวสักหน่อย”
ลู่หยำงคว้ำตัวเมิ่งจิ่งโจวที่ก ำลังจะหนีไว้: “อย่ำคิดหนี ลืมค ำสำบำนที่เคยสำบำนเมื่อครั้งเป็นพี่น้องกันแล้วหรือ ต้องมีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมแบก!”เมิ่งจิ่งโจวโกรธจัด: “พูดบ้ำอะไร ใครเป็นพี่น้องกับเจ้ำ!”“ข้ำว่ำเด็กคนนี้เหมำะกับกำรบ ำเพ็ญมำก” เซียนอมต
