้นรวมร่างหรือ?” ผู้อาวุโสที่สี่ยิ้มเอ่ยอวี้จือ เยี่ยจื่อจิน ไต้ปู้ฟาน และหงเวินลูกศิษย์คนใหญ่ของผู้อาวุโสที่สี่
“โอ้โห วิจิตรมาก ลุงข้าบำเพ็ญสำเร็จเลื่อนขั้นฝึกความว่างเปล่าไม่ได้ใหญ่โตขนาดนี้” เมิ่งจิ่งโจวอุทานอย่างประหลาดใจ เขาเคยเห็นลุงของตนบำเพ็ญสำเร็จเลื่อนขั้นฝึกความว่างเปล่ามาแล้ว แต่ตอนนั้นเขายังเด็ก แค่ดูคร่าวๆ แม้แต่ประเภทของสายฟ้าพิบัติก็ไม่รู้เขากำลังเล่าเรื่องการผจญภัยในเมืองชุนเจียงที่น่าตื่นเต้นให้ม้าแก่ฟัง พอเล่าได้ครึ่งหนึ่ง เห็นยอดเขาเทียนมีเหตุการณ์จึงรีบมาดูความคึกคักเสียงลึกลับและต ่าทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังทั้งสองคน “ข้ากำลังตามหาพวกเจ้าสองคนอยู่พอดี”ทั้งสองหันกลับไปดู เจอไต้ปู้ฟานที่ยิ้มไม่เต็มปากแค่คิดถึงความรู้สึกของไต้ปู้ฟานตอนเห็นข่าวเมืองชุนเจียง เมืองชุนเจียงห่างจากตลาดมืดที่เขาบอกให้เมิ่งจิ่งโจวไปแค่ยี่สิบลี้เท่านั้น!ยังพูดได้อย่างมั่นใจว่าภายในครึ่งปีจะไม่ก่อเรื่อง?แต่พูดก็จริง ไต้ปู้ฟานดูรายงานจบแล้ว รู้ว่าเรื่องนี้จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นความผิดของลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวแต่พวกเจ้าสองคนก็สร้างเรื่องได้เก่งเกินไปแล้ว“พวกเจ้าให้อยู่เฉยๆ หน่อย อีกสองสามเดือนก็จะถึงเวลารับศิษย์ใหม่แล้ว พวกเจ้าต้องเป็นแบบอย่างให้เขาดู” ไต้ปู้ฟานเตือนทั้งสองคน
คนซื่อทั้งสองพยักหน้าอย่างรีบร้อน“ดูเร็ว สายฟ้าพิบัติกำลังจะลงมาแล้ว” ลู่หยางชี้ไปที่สายฟ้าพิบัติเหนือท้องฟ้าตะโกนสายฟ้าพ
