ิบัติสีเขียวม่วงเหมือนคลื่นใต้ทะเลโหมกระหน ่า มืดทึบเป็นแผ่นใหญ่ เอียงตกลงมา พื้นที่ก็บิดเบี้ยวจนแทบแหลกเป็นปมเชือกศิษย์พี่สามยืนอยู่ใต้สายฟ้าพิบัติตรงๆ ยืนอย่างสง่างาม แม้แต่ผ้าคาดตาก็ไม่คิดจะถอดออกไต้ปู้ฟานอยู่ข้างๆ ให้ความเห็น “ศิษย์พี่กั่นมั่นใจในตัวเองมากทีเดียว ดวงตาของนางแตกต่างไปจากคนทั่วไป เป็นอาวุธสำคัญ ช่วงบำเพ็ญฝ่าสายฟ้าพิบัติยังไม่เตรียมจะถอดออก นี่เตรียมจะต้านทานผ่านไปเลย”“ดวงตาของศิษย์พี่สามมีอะไรแตกต่าง?” ลู่หยางถาม“นั่นคือตาทิพย์แห่งวิถีเซียนในตำนาน ว่ากันว่าเป็นดวงตาที่เฉพาะเซียนเท่านั้นจึงจะมีได้ สามารถมองทะลุร่างแท้ของเผ่าปีศาจรูปร่างของผีสาง ยิงแสงทองได้ เปิดภูเขาแยกหิน คลื่นใสแหกเศษนอกจากนี้ยังมีความลับลึกซึ้งอื่นๆ อีก ข้าก็ไม่ทราบ”“เซียนน้อย ท่านเคยได้ยินเรื่องตาทิพย์แห่งวิถีเซียนหรือไม่?” ลู่หยางถามจบก็หันไปถามเซียนอมตะผู้ยิ่งใหญ่
“เจ้าไต้นี่พูดไม่ผิด นางมีตาทิพย์แห่งวิถีเซียนจริงๆ เพียงแต่ว่าเป็นดวงตาของเซียนนั้นพูดเกินไป เจ้าไต้น้อยนี่วิทยายุทธ์แค่ไหนร่างกายจะรับดวงตาของเซียนไหวหรือ” ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอศิษย์พี่สาม เซียนอมตะก็รู้ว่าดวงตาของศิษย์พี่สามเป็นตาทิพย์แห่งวิถีเซียนแล้วแค่เอาผ้าดำปิดตา จะหลบพ้นการรับรู้ของเซียนได้หรือ“ตาทิพย์แห่งวิถีเซียนนั้นพิเศษจริงๆ เจ้าสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นรูปแบบพิเศษของร่างกาย เหมือนกับร่างเซียน ผู้บำเพ็ญที่มีตาทิพย์แห่งวิถ
