ียนน้อย ท่านยังรู้เรื่องเสียงเพลงด้วยหรือ? ไม่เคยได้ยินท่านเล่นเลย” เนื่องจากเซียนอมตะพบแม่น ้าแฝดแล้วกำลังอารมณ์ดี ลู่หยางจึงแสดงความเคารพมากขึ้นชั่วคราว เปลี่ยนสรรพนามจาก“เจ้า” เป็น “ท่าน”“เพลงของข้า ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์ฟัง”“เพลงของข้าเมื่อบรรเลง ไม่ต้องอาศัยเครื่องดนตรีวิเศษ ใช้เสียงของวิถีเป็นสายพิณ สามารถทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน ร่วมสั่นพ้องกับวิถีสูงสุด ยิ่งใหญ่ครอบคลุมทุกยุคสมัย ใครได้ฟังล้วนต้องตื่นเต้นจนตัวสั่น”ลู่หยางสงสัยมากขึ้น “แล้วท่านบรรเลงอย่างไร?”“จิตวิญญาณระเบิด”“…นั่นสมควรแล้วที่ร่างกายสั่นสะท้าน”“พูดถึงเรื่องนี้ ตอนที่เซียนน้อยถูกลอบสังหาร ทำไมไม่ใช้จิตวิญญาณระเบิดล่ะ?”ตามนิสัยของเซียนอมตะ ตอนนั้นปฏิกิริยาแรกควรเป็นการระเบิดจิตวิญญาณ ทั้งสามารถทำร้ายอีกฝ่ายและยังรักษาชีวิตตนเองได้“เจ้าพูดเช่นนี้ก็จริงนะ ทำไมข้าถึงไม่ได้ระเบิดนะ?”
เซียนอมตะก้มหน้าขมวดคิ้ว พยายามนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแต่ยังคงมืดมน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิธีการของผู้อยู่เบื้องหลัง หรือว่าตอนนั้นสภาพของนางไม่ค่อยดี“น่าโมโห ถ้าตอนนั้นข้าไม่เกิดเรื่อง ป่านนี้ข้าคงบรรลุขั้นสูงกว่าเซียนไปแล้ว!”“เซียนจิ้วชงเป็นเซียนคนแรก คราวนี้ถึงคราวข้าได้เป็นที่หนึ่งบ้าง”ลู่หยางได้ยินหัวข้อนี้แล้วสนใจทันที ลืมเมล็ดบัวในปากไปเลย“เซียนน้อยหมายถึงการตัดขาดสายใยโชคชะตาทั้งหมด วิทยายุทธ์ก้าวไปอีกขั้น บร
