เอง” เสียงหนุ่มแน่นดังมาจากที่ไกล“เสียงนี้…” กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าได้ยินเสียงนี้แล้วลมปราณรอบตัวแปรปรวนโดยไม่อาจควบคุม กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่าน
ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านหยาบลงมาจากท้องฟ้า สะพายจอบ ยิ้มมองกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่า ใบหน้าของชายหนุ่มหล่อเหลาสามารถสร้างความรู้สึกดีให้ผู้พบเห็นได้โดยง่าย“กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่า พวกเราไม่ได้พบกันมาหมื่นปีแล้วใช่ไหม?”กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าเห็นชายหนุ่มแล้ว อยากจะกลืนกินอีกฝ่ายทั้งเป็น ใบหน้านี้เขาจำได้ตลอดชีวิต “เจียงผิงอัน เจ้ายังมีชีวิตอยู่!”หากไม่มีเจียงผิงอัน แคว้นนี้ควรเป็นของเขา นี่ควรเป็นอาณาจักรของเขา!ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น “เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ทำไมข้าจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้?”เจียงผิงอันค้อมตัวเชิญ “ท่านสหายอวี้ วางเขาลงเถอะ มีข้ากับท่านอยู่ที่นี่ เขาหนีไม่ได้หรอก”อวี้จือปล่อยมือ กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าพลิกตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะถึงพื้น ยืนมั่นคง“กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่า ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ยอมรับ รู้สึกว่าตอนนั้นข้ากับเมิ่งจื่อรวมมือกันสองคนเอาชนะเจ้า”เมิ่งจื่อ บรรพบุรุษตระกูลเมิ่ง
“ความจริงแล้วข้าคนเดียวก็เอาชนะเจ้าได้ เพียงแต่สองคนต่อสู้กับเจ้า ชนะได้เร็วกว่าเท่านั้นเอง”กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าหัวเราะเยาะ ต่อให้เชื่อคำพูดของเจ้าก็คงเห็นผีแล้ว“เอาอย่างนี้ ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล เนื่องจากพวกเรานานๆ ได้พบกันที ถ้าเจ้าไม่ยอมรับ พวกเรา
