วามว่างเปล่า แต่จับเขาที่คอเสื้อ พาไปยังสวนหลังของพระราชวัง ซึ่งขันทีและนางกำนัลเรียกว่า “เขตต้องห้าม”กำแพงสีแดง ประตูสีแดง กระเบื้องสีเขียว นี่คือภาพของเขตต้องห้ามในสายตาของคนในวังส่วนลักษณะภายในเขตต้องห้าม และเหตุใดจึงห้ามคนเข้ารวมถึงผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตต้องห้ามคือใคร ไม่มีใครรู้ประตูใหญ่สีแดงแกะสลักเป็นหัวสัตว์ประหลาดสองตัวทำด้วยสำริด หัวสัตว์ประหลาดสำริดคาบห่วงประตู อวี้จือเคาะห่วงประตูเบาๆสามครั้งตึง ตึง ตึงตาของสัตว์ประหลาดสำริดเรืองแสง ประตูใหญ่เปิดออกอย่างไร้เสียงเมื่อเข้าไปในเขตต้องห้าม กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าพบว่าภายในเขตต้องห้ามไม่เหมือนกับที่เห็นจากภายนอก
จากภายนอก ไม่มีสิ่งก่อสร้าง ภูเขา หรือสิ่งที่สูงกว่ากำแพงวังสีแดงแต่ความจริงภายในเขตต้องห้ามกว้างใหญ่ไพศาล มีทั้งภูเขาและแม่น ้าครบครัน เพียงแต่ทุกอย่างล้วนเตี้ย ภูเขาที่สูงที่สุดก็สูงเพียงสามสี่สิบเมตร ดูเหมือนเนินเล็กๆแม่น ้าก็แคบน่าสงสาร ทะเลสาบก็เล็กเหมือนแอ่งน ้าหลังฝนตกราวกับทุกอย่างที่มาอยู่ที่นี่ล้วนย่อลง พวกเขาเหมือนยักษ์ที่เดินอยู่ในโลกกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่ามองภูเขาลูกหนึ่งคุ้นตาขึ้นเรื่อยๆ“เดี๋ยวก่อน ภูเขาลูกนั้นคือเขาไท่อัน ข้างๆ คือทะเลสาบป่าไผ่…”กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าระบุสิ่งที่อยู่รอบตัวทีละอย่าง ทันใดนั้นก็เข้าใจที่นี่คือแคว้นต้าเซี่ยย่อส่วน!“ดูซิว่าท่านสหายอวี้พาใครมา อ๋อ เป็นคนรู้จักเก่านี่
