นึ่งศิษย์พี่ใหญ่กลับเห็นด้วยกับความคิดของเซียนอมตะ “ผู้อาวุโสมีจิตใจไร้เดียงสา นับเป็นสิ่งหายาก โดยเฉพาะหลังจากเป็นเซียนแล้วยังคงรักษาความไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ยิ่งหาได้ยาก บันทึกการบำเพ็ญนี้คงเป็นการสอนให้ผู้คนรักษาจิตใจไร้เดียงสา คุณธรรมของผู้อาวุโสช่างสูงส่ง”เซียนอมตะราวกับพบมิตรสหาย ยิ้มจนปิดปากไม่ได้ “เด็กอวี้เจ้าช่างเข้าใจจริงๆ!”จากนั้นเซียนอมตะหันมาต่อว่าลู่หยางอย่างดุดัน “ได้ยินไหม นี่เรียกว่าจิตใจไร้เดียงสา ต่อไปเจ้าต้องเรียนรู้จากข้าให้มากๆ!”ลู่หยาง “……”เซียนอมตะโบกมือ “เด็กอวี้ จัดการเก็บกวาดแล้วเอาดินแดนลับนี้กลับสำนักของเราไปเถอะ”เมื่อนำกลับไปแล้ว จะได้ไม่ต้องรีบร้อน สามารถเดินเล่นในดินแดนลับได้ตามสบาย
ดินแดนลับตั้งแต่แม่น ้าแฝดไปจนถึงห้องหนังสือ ล้วนเป็นของนาง นำกลับไปโดยตรง แม้แต่แคว้นต้าเซี่ยก็หาเรื่องไม่ได้“ได้”ทุกคนออกจากดินแดนลับ ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว ป่าเขามืดสนิทศิษย์พี่ใหญ่ยื่นมือขวาออกไป กดลงบนก้อนหินใหญ่ เปล่งแสงสลัว เมื่อนางเอามือกลับ ในฝ่ามือปรากฏแม่น ้าเล็กๆ คดเคี้ยวนี่คือฝ่ามือหุบเขาที่แท้จริง“ไปกันเถอะ”ทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนกลับสำนักเวิ่นเต๋าใกล้ถึงจุดหมาย กึ่งเซียนทั้งสองจึงตระหนักว่าพวกเขากำลังจะไปที่สำนักเวิ่นเต๋าลัทธิสวรรค์ยุคโบราณซ่อนตัวอยู่ในสำนักเวิ่นเต๋าหรือ?หรือว่าสำนักเวิ่นเต๋าแต่เดิมก็สร้างโดยลัทธิสวรรค์ยุคโบราณ?ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน ก็แสด
