ข้าต้องจดไว้ในบันทึกประจำวันสิ”“ในบันทึกเขียนอะไรไว้บ้าง?”
เซียนอมตะมองลู่หยางอย่างระแวดระวัง “บันทึกประจำวันจะให้คนอื่นดูง่ายๆ ได้อย่างไร?”ลู่หยางทำปากยื่น ช่างระวังตัวเสียจริง “อาจจะหายไปแล้วมั้งเพราะบันทึกประจำวันมีลักษณะเฉพาะตัวของเซียนน้อยมาก ไม่ใช่แค่เปลี่ยนชื่อก็จะโยนความผิดไปให้เซียนอิงเทียนได้ ผู้อยู่เบื้องหลังต้องการลบความทรงจำของท่าน หลักฐานที่แสดงถึงการมีตัวตนของท่านอย่างบันทึกประจำวันก็ต้องถูกลบเช่นกัน”เซียนอมตะโกรธจัด “ช่างน่าโมโห แค้นนี้ข้าต้องแก้ให้ได้!”กึ่งเซียนทั้งสองฟังแล้วตัวสั่น กลัวมาก รู้สึกว่าการสนทนาของคนทั้งสองแฝงไว้ด้วยความลับอันน่าตกใจของยุคโบราณ เกรงว่าจะถูกฆ่าปิดปาก“บันทึกการบำเพ็ญของข้าก็หายไปด้วยหรือ?”เซียนอมตะเช่นกันไม่พบบันทึกการบำเพ็ญของตน“ดูเหมือนจะถูกผู้อยู่เบื้องหลังลบไปด้วย หากเอาบันทึกการบำเพ็ญของข้าไปอ้างว่าเป็นของเซียนอิงเทียน ก็จะดูปลอมเกินไปเซียนอิงเทียนไม่มีความสามารถขนาดนั้น!”ลู่หยางมองเซียนอมตะด้วยสายตาประหลาด “เซียนน้อย ท่านมีบันทึกการบำเพ็ญด้วยหรือ?”
“จะไม่มีได้อย่างไร ข้าเขียนบันทึกการบำเพ็ญไว้หนาเล่มหนึ่งตั้งแต่วิธีเล่นให้สนุกไปจนถึงวิธีนอนให้สบาย เขียนไว้อย่างละเอียดข้างในไม่เพียงมีการอ้างอิงทฤษฎี ยังมีประสบการณ์ตรงของข้าด้วย”ลู่หยางคิดว่าบันทึกการบำเพ็ญของท่านหายไปก็คงไม่เป็นไร จะเสียบันทึกหรือเสียหน้า ท่านต้องเลือกอย่างใดอย่างห
