ิ่งที่กึ่งเซียนยุคโบราณมอบให้โดยสมัครใจ ส่วนใหญ่เอาไว้วางในห้องหนังสือเพื่อเพิ่มจำนวนหนังสือเท่านั้น เซียนอมตะแทบไม่เคยแตะเลยนางเป็นเซียนอันดับหนึ่งแห่งยุคโบราณ เดินบนเส้นทางที่ไม่เคยมีใครเดินมาก่อน จะอ้างอิงประสบการณ์การบำเพ็ญของผู้อื่นทำไม?ที่นี่ยังมี «ตำราอาหารครบเล่ม» แน่นอนว่าผู้เขียนคือเซียนอิงเทียน“นี่พวกเจ้าอยู่นี่นี่เอง” เมิ่งจิ่งโจวกำลังสำรวจดินแดนลับ หันไปเห็นทุกคนหายไป ตกใจจนเหงื่อเย็นซึม เมื่อพบทุกคนในห้องหนังสือถึงได้โล่งใจ“เป็นไง ที่นี่พบสิ่งดีๆ บ้างหรือเปล่า?” เมิ่งจิ่งโจวใช้ข้อศอกกระทุ้งลู่หยาง
“มี”ลู่หยางส่ง «วาทะเซียน» ให้เมิ่งจิ่งโจว กล่าวอย่างจริงจัง “คัมภีร์เซียนเล่มนี้บันทึกคำพูดและการกระทำของเซียนทั้งสี่ยุคโบราณภายในแฝงไว้ด้วยความลึกซึ้ง สอดคล้องกับหลักการสำคัญของวิถีสมัยก่อนกึ่งเซียนและผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติล้วนต่อแถวกันมาเรียนรู้เจ้าอ่านให้ดี”“มีของดีอย่างนี้ด้วย!” เมิ่งจิ่งโจวตกใจ ลู่หยางช่างเป็นเพื่อนที่ดีมีอะไรดีๆ ก็ไม่ลืมเขาเมิ่งจิ่งโจวพลิกอ่านสองหน้า แล้วคืนให้ลู่หยาง“ทำไมไม่อ่านต่อล่ะ?”“เป็นตัวอักษรยุคโบราณ อ่านไม่ออก”“…เมื่อมีโอกาส ข้าจะสอนตัวอักษรยุคโบราณให้เจ้า”“แปลก บันทึกประจำวันของข้าหายไปไหนนะ?”เซียนอมตะเดินดูรอบห้องหนังสือ หาบันทึกประจำวันของตนไม่พบ“เซียนน้อย ท่านยังเขียนบันทึกประจำวันด้วยหรือ?” ลู่หยางถามอย่างสงสัย“แน่นอน มีเรื่องสนุกมากมาย
