สองคน
“ในที่สุดก็จบแล้ว” ลู่หยางถอนหายใจยาว การต่อสู้ของกึ่งเซียนเมื่อครู่ทำให้เขาตกใจจนตัวสั่น“เมื่อไหร่เจ้าจะขี้ขลาดอย่างนี้” เซียนอมตะมองลู่หยางอย่างสงสัย“จำได้ว่าตอนที่ข้าต่อสู้กับเด็กอวี้ ก็ไม่เห็นเจ้ากลัวขนาดนี้”นั่นเป็นการต่อสู้ระดับเซียนเชียวนะ เมื่อเทียบกับการต่อสู้ของนางกับสองคนนั้น กึ่งเซียนสองคนนั่นจะนับเป็นอะไร ก็แค่การทะเลาะวิวาทในหมู่บ้านเท่านั้นเองลู่หยาง “……”ที่พูดก็มีเหตุผล แต่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“โชคดีที่เจ้าไปเชิญศิษย์พี่ใหญ่มา” เมิ่งจิ่งโจวก็ตกใจกับการต่อสู้ครั้งนี้ไม่น้อย หากไม่มีศิษย์พี่ใหญ่ การเดินทางครั้งนี้อาจมีอันตรายถึงชีวิต“อมิตาภพุทธ สมแล้วว่าทำไมอาตมาสู้กับศิษย์พี่อวี้ไม่ได้” ซื่อฉันเข้าใจในที่สุดว่าทำไมอาจารย์ถึงบอกว่าอย่าไปยุ่งกับอวี้จือ
ลู่หยางเคยแนะนำลัทธิสวรรค์ให้ซื่อฉัน ซื่อฉันจึงทราบว่าประมุขลัทธิสวรรค์คือศิษย์พี่ใหญ่ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวหันไปมองซื่อฉันด้วยความประหลาดใจใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ท่านเคยต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่หรือ?”ซื่อฉันตอบคำถามอย่างสงบ “ครั้งหนึ่งเมื่ออาตมาไปเรียนรู้ที่สำนักเวิ่นเต๋า อาตมาเคยท้าทายศิษย์พี่อวี้ แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถเอาชนะได้”ไม่คิดว่าซื่อฉันเคยทำเรื่องโง่เช่นนี้ ทั้งสองคนประสานมือแสดงความเคารพ สมแล้วที่เป็นพระสงฆ์ผู้ยิ่งใหญ่ ความกล้าช่างไม่ธรรมดา“ท่านผู้กล้าทั้งสาม เรียบร้อยแล้วหรือ?” พี่น้อ
