งฝูหลิงถามอย่างระมัดระวัง ตอนที่มีการต่อสู้ครั้งใหญ่ พวกนางแทบไม่กล้าหายใจด้วยซ ้าลู่หยางพยักหน้า “เมืองชุนเจียงปลอดภัยแล้ว”เมื่อมีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ ไม่ว่าจะเป็นปีศาจ มาร วิญญาณ หรือสัตว์ประหลาดมา ก็ไร้ประโยชน์“ท่านยังต้องการฝึกฝนจิตใจที่นี่ต่อไปหรือไม่?” ลู่หยางถามซื่อฉัน
ซื่อฉันส่ายหน้าเบาๆ เรื่องราวจบลงแล้ว แต่จากสถานการณ์ปัจจุบัน หอนางโลมคงไม่เปิดในเร็ววัน และคงไม่มีอารมณ์จะเปิด เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาต้องหาสถานที่อื่นเพื่อฝึกฝนจิตใจ“ถ้าเช่นนั้น ขออวยพรให้ท่านประสบความสำเร็จล่วงหน้า” ลู่หยางยิ้มและประสานมือกล่าว หลังจากนี้เขาและเมิ่งเฒ่าจะต้องไปพบศิษย์พี่ใหญ่ จึงไม่สามารถเดินทางร่วมกับซื่อฉันได้“อาตมาขอบคุณความปรารถนาดีของศิษย์พี่ทั้งสอง”ชั้นสองของโรงแรมได้กลายเป็นห้องเปิดโล่งแล้ว เศษไม้กระดานกระจัดกระจาย รกรุงรังลู่หยางหยิบแผ่นไม้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของหลังคาทำนิ้วเป็นกระบี่ เพียงสองสามครั้งก็แกะสลักแผ่นไม้เป็นรูปกระบี่ไม้และที่ด้ามกระบี่สลักอักษรสองตัว “ลู่หยาง”กระบี่ไม้ถูกแกะสองเล่ม มอบให้พี่น้องฝูหลิง“ภายในกระบี่ไม้นี้มีคมกระบี่ของข้าแฝงอยู่ ใช้ป้องกันตัวได้ สิ่งชั่วร้ายไม่กล้าเข้าใกล้ หากเจอภัยอันตราย ปลดปล่อยการโจมตีจะเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดสุดยอดโจมตีเต็มกำลัง วันหน้าหากพบเรื่องยากลำบาก ก็สามารถถือกระบี่ไม้นี้มาหาข้าที่สำนักเวิ่นเต๋าได้”ตามคำบอกเ
