งสนุกสนาน รองประมุขถูกตีจนหน้าบวมตาปูดทั้งสามคนลากันนอกเมือง แยกย้ายไปคนละทาง ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวเดินทางไปยังเนินเขาเล็กๆ ทางตะวันออกสามสิบลี้ตามที่ศิษย์พี่ใหญ่ฝากข่าวไว้……ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวมาถึงเนินเขาพอดีกับที่ศิษย์พี่ใหญ่กำลังสอบสวนกึ่งเซียนยุคโบราณทั้งสองอย่างง่ายๆ เพื่อให้รู้ตัวตนที่แท้จริงศิษย์พี่ใหญ่ตั้งกำแพงกำบังรอบเนินเขา คนภายนอกจะไม่อยากเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว“พูดง่ายๆ คือ คนหนึ่งเป็นกึ่งเซียนแห่งความฝันจากปลายแคว้นต้าเฉียน อีกคนเป็นกึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าจากปลายแคว้นต้าอวี๋?”“ท่านผู้อาวุโสพูดอะไรอย่างนั้น เรียกข้าว่าเสี่ยวเมิงก็พอ”
“เรียกข้าว่าเสี่ยวซวงก็พอ”กึ่งเซียนทั้งสองเชื่อฟังอย่างที่สุดคนอยู่ใต้ชายคา ย่อมต้องก้มหัว ทั้งสองกึ่งเซียนล้วนเป็นคนเก่งแห่งยุคสมัย รู้ว่าเมื่อไหร่ควรยอมจำนนมองจากยุคสมัย ประมุขอวี้เป็นคนยุคโบราณ มาก่อนยุคของพวกเขา มองจากระดับพลัง นางเป็นเซียน สูงกว่าระดับของพวกเขาการเรียกนางว่าผู้อาวุโสจึงไม่มีปัญหาใดๆ“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราจัดการเรื่องทางนั้นเรียบร้อยแล้ว”ศิษย์พี่ใหญ่นำเก้าอี้ฮ่องเต้ที่ลู่หยางนำมาจากประเทศมารออกมานางนั่งบนเก้าอี้ฮ่องเต้ ใช้น ้าเสียงราบเรียบสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น“เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังหน่อย ข้าจำได้ว่าศิษย์น้องเมิ่ง ก่อนออกเดินทางได้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับตลาดมืดจากไต้ปู้ฟาน และสัญญาว่า ‘รับรองว่าในครึ่งปีนี้จ
