เคยเห็นจริงๆ”“เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ตอนที่ข้าเห็นพี่คังบนถนนในครั้งแรก ข้ารู้สึกว่าพวกเรารู้จักกันมานานแล้ว เป็นคู่รักที่กำหนดไว้โดยชะตากรรม”ฉงชิงเอ๋อร์ไม่ได้รักคังเหวยอย่างไร้เหตุผล หากเป็นคังเหวยเองที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ นางจะต้องทวงคำอธิบายมาให้ได้โดยมั่นหมาย
ซื่อฉันชูนิ้วสองนิ้ว “มีสองความเป็นไปได้”“หนึ่ง ลัทธิจิ่วอิ่วพูดถูก โลกนี้มีเวียนว่ายตายเกิดจริง เจ้ากับโยมคังมีวาสนาต่อกันในชาติก่อน”“สอง เจ้าตกอยู่ภายใต้วิชาเข้าฝัน”ลู่หยางคิดในใจว่า การเวียนว่ายตายเกิดมีอยู่จริง แต่จำกัดอยู่ที่หลี่หาวเหรินเพียงคนเดียว“ความเป็นไปได้ที่สองมีมากที่สุด”ฉงหมิงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ โกรธจัดจนตบขาดังปัง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าไอ้แซ่คังนั่นไม่ใช่คนดี!”พูดจบเขาก็จะหยิบพลั่วเหล็กวิ่งออกไปจับคังเหวยทันทีซื่อฉันขวางฉงหมิงไว้ “โยมอย่าเพิ่งใจร้อน การกระทำของคังเหวยละเมิดกฎหมายแล้ว แต่ทุกเรื่องต้องมีหลักฐานจึงจะมั่นคง”“เป็นเช่นนี้ดีกว่า พวกเราสามคนคืนนี้จะเข้าสู่ห้วงฝันด้วย หาหลักฐานในความฝันจึงจะเป็นวิธีที่มั่นคงที่สุด”เมื่อได้ฟังซื่อฉันกล่าวเช่นนี้ ฉงหมิงก็สงบลงจริงอย่างที่ว่า นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดลู่หยางได้ยินซื่อฉันพูดเช่นนั้น จึงถาม “เจ้ารู้วิชาเข้าฝันด้วยหรือ?”
“เรียนรู้มาบ้าง”“ในอดีต ตอนที่ข้าออกไปปราบปีศาจนอกวัด มีปีศาจตัวเมียหมายปองความหล่อเหลาของข้า ต้องการควบคุมข้าในความฝันโชคดีที่ข้ากำลังสวดมน
