ซื่อฉันเจอคำขอให้ช่วยปกป้องคนครั้งแรก นักบวชต้องมีเมตตาเป็นที่ตั้ง การปกป้องผู้คนเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้วเขาตอบตกลง แต่ไม่รู้ว่าการปกป้องคนควรเตรียมการอย่างไรป้องกันอะไรบ้างซื่อฉันคิดว่าศิษย์พี่ทั้งสองเดินทางไปทั่วยุทธภพมานาน น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าตนเองที่ฆ่าหมูมาตลอดหลายปี จึงมาถามคำแนะนำลู่หยางก้มหน้ามองมือสังหารดั้งเดิมเขายังอยากจะไปถามคนฝั่งตรงข้ามว่ามีหญิงสาวชื่อคงเย่วบ้างหรือไม่ เผื่อมือสังหารกำลังพูดโกหกคราวนี้ไม่จำเป็นต้องไปสอบถามแล้วเมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางที่อยู่ทางซ้ายมือ ผู้ที่ได้เป็นวีรบุรุษช่วยเหลือสาวงาม แล้วมองซื่อฉันที่อยู่ทางขวามือ ผู้ที่สามารถปกป้องสาวงามได้ทำไมพอมาถึงเขากลับเจอโจรผู้บำเพ็ญล่ะ
โจรผู้บำเพ็ญไม่ได้เข้าห้องผิดหรอก เขาเพียงแต่คิดว่าดึกแล้วคงไม่มีแขกใหม่มาอีก จึงซ่อนตัวในห้องที่ว่าง เตรียมรอให้ฝูหลิงหลับแล้วจะขโมยเห็ดหลินจือสายฟ้าพิบัติอายุสามร้อยปีไปใครจะคิดว่าจะมีคนสามคนมาพักแรมดึกขนาดนี้เรียกได้ว่าเหมือนกับเมิ่งจิ่งโจว ต่างก็โชคไม่ดีด้วยกันทั้งคู่จู่ๆ ซื่อฉันก็สังเกตเห็นฝูหลิง เกิดความสงสัย “โยมคงเย่ว์ เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่”“พระคุณเจ้า ท่านจำคนผิดแล้ว ข้าชื่อฝูหลิง”“ศิษย์พี่ซื่อฉัน เกิดอะไรขึ้น”“โยมฝูหลิงหน้าตาเหมือนศรัทธาคงเย่วไม่ผิดเพี้ยน”ลู่หยางรู้สึกแปลกใจอย่างยิ่ง “คุณหนู ท่านมีพี่น้องหรือ”“ไม่มี……” ฝูหลิงกำลังจะปฏิเสธ จู่ๆ ก็มีความทรงจำพร่าม
