ัวไหลบ่าเข้ามาในหัว “มี ข้ามีพี่สาวฝาแฝด แต่หายไปตั้งแต่ข้ายังเล็ก”ลู่หยางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิดว่าตนเข้าใจแล้ว จึงบอกซื่อฉัน “เจ้าไปเรียกคุณหนูคงเย่ว์มาหน่อย บอกนางว่าจับมือสังหารได้แล้ว”ซื่อฉันรู้สึกประหลาดใจ ผู้ที่นอนอยู่บนพื้นนี่คือมือสังหารหรือก็ใช่ คนชุดดำนั่นไม่เหมือนคนดีอยู่แล้ว
คงเย่ว์ซ่อนตัวอยู่ในห้องของซื่อฉัน กุมลูกประคำที่ซื่อฉันทิ้งไว้ให้ เมื่อรู้ว่ามือสังหารถูกจับตัวได้แล้ว ก็ดีใจเหลือเกินเดิมนางยังคิดว่าคืนนี้คงต้องนอนในห้องเดียวกับพระคุณเจ้าแล้วสมกับเป็นพระคุณเจ้า จับคนได้เร็วจริงๆ“คงเย่ว์ขอขอบคุณพระคุณเจ้า!”ซื่อฉันสวดอมิตาพุทธหนึ่งครั้ง “โยมไม่ต้องกล่าวขอบคุณทั้งหมดนี้เป็นผลงานของศิษย์พี่ทั้งสอง อาตมาไม่ได้ออกแรงในเรื่องนี้เลย”คงเย่ว์คิดว่าเขาเพียงแค่ถ่อมตัว จึงส่งแหวนเก็บของให้ซื่อฉัน “นี่คือลิ่นซือจำนวนหนึ่ง ขอพระคุณเจ้าโปรดรับไว้”ซื่อฉันส่ายหน้าเบาๆ “นักบวชต้องมีเมตตาเป็นที่ตั้ง การช่วยคนเป็นหน้าที่ของอาตมา จะรับเงินได้อย่างไร”“นี่ไม่ใช่เงินให้พระคุณเจ้า แต่เป็นค่าธูปเทียนถวายแด่พระพุทธเจ้า”ซื่อฉันยังคงปฏิเสธ “อาตมาก็คือพระพุทธเจ้า”“หา?”คงเย่ว์งงงันด้วยคำพูดของซื่อฉัน ซื่อฉันไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมตามคำสั่งของลู่หยาง นำคงเย่ว์มาที่ห้องของฝูหลิงเมื่อสองสาวเห็นกันและกัน ทั้งคู่ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
บรรยากาศตึงเครียดไปชั่วขณะฝูหลิงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
